danışmadım e, nəticə çıxarasan deyə danışdım. Qoy, o sənin üçün fikir çəksin.-dedi.
Sevil “Yaxşı”deyə başını yelləyir, öz-özlüyündə Nurayın dediklərini təkrar edərək güclü olmaq üçün özünə söz verirdi.

Növbəti dərs başlamışdı. Əlinin yerində olmadığını görən Ülviyyə müəllimə onu digərilərindən xəbər aldı. Leyla çəkinə-çəkinə Əlinin tənəffüsdə sinfə gələrək heç kimə heç nə demədən portfelini də götürüb getdiyini dedi. Əlinin bu saymazlığına bərk əsəbiləşsə də Ülviyyə müəllimə onun yaşadığı sarsıntıya görə hirsini birtəhər boğa bildi.
Yorğun halda pilləkənləri qalxan Əli qapılarının qabağına çatıb cibindən açarı çıxarıb kilidə saldı. Lakin açar kilidə düşmədi. Bu da o demək idi ki, evdə kimsə var idi. Narazı halda qapının zəngini basdı. Qapını açan anas onu görər-görməz:
-Bıy, a bala, nə tez gəlmisən?-deyə soruşdu.
-Bu gün dərs tez qurtardı.-deyə Əli içəri keçdi.
-Hə, gəl onda əynini soyun, əlini yu, çay süzüm sənə.-deyə-deyə Məleykə xala qapını örtdü.
-Yox e ay mama, heç nə istəmirəm.-deyə Əli üzünü turşutdu.-Yatacam biraz.
-Nə olub sənə? Qızdırman yoxdur?-Məleykə xala əlini oğlunun alnına qoydu.
-Yox, prosto biraz yorğunam.
Əli gödəkçəsini və ayaqqabılarını soyundu. Elə boylanaraq qardaşını xəbər aldı:
-Hüseyn yoxdur?
-Bu gün tez getdi. Deyir, dostları ilə görüşəcək.-Məleykə xalanın səsi mətbəxdən gəldi.
-Lap yaxşı.-Əli otağına tərəf gəlib mətbəxə boylandı.-Mama, mən bir-iki saat yatacam.-deyib otağına keçdi. Çarpayısında oturdu. Əl atıb qalstukunu boşaltdı. Dərindən ofuldadı. Pencəyinin iç cibindən neçə vaxtdır ürəyinin üstündə gəzdirdiyi bir şəkil çıxardı. Ayanın şəkli. Bu şəkli bir il əvvəl kollektiv çəkilmiş bir şəkildən böyütdürmüşdü. Həsrətlə tək təsəllisi olan bu şəklə baxdı. Gözləri yenə özündən ixtiyarsız doldu.
-Dözə bilmirəm axı, sənsiz dözə bilmirəm. Əvvəl məni öldürdün, sonra da kürəyimə bu boyda vicdan yükünü qoydun. Bir ölü bu yükü daşıya bilərmi? Ürəyimdəkini daşıya bilmirəm, kürəyimdəkini necə daşıyacam?
Gözlərindən süzülən