, düş.-dedi.
-Caan, üzündə güllər açmağından bəllidir.-deyə Ayan ona göz vurdu.
İndi Sevinc Ayanı aşağı düşürə bilmək üçün yollar axtarırdı. Qapının ağzına yaxınlaşaraq asılqandan paltosunu götürdü və geyinə-geyinə nəsə tapmıştək öz-özünə gülümsədi. Çox keçmədi ki, geyinib qapıdan çıxan Sevinc Xatirə müəllimə ilə sağollaşdıqdan sonra Ayana baxıb:
-Canım, məni ötürə bilərsən? Blokunuz qaranlıqdır e.-dedi.
Ayan razılaşdı və içəridən əyninə gödəkçə götürüb onunla düşməyə başladı. Aşağıda isə Əli əlləri cibində altdan-yuxarı boylanan Yusifə:
-Gərək mən gəlməzdim, belə yaxşı olmadı.-deyirdi.
-Niyə?-deyərək Yusif ona baxırdı.
-Nə bilim, indi aranıza girmək kimi olacaq. Nə də olsa sən onu...
-Guya onu sevirəm deyib nə dəyişib ki? Sən olmayaynda da hər şey eynidir.
Elə bu vaxt blokun ağzında Ayanla Sevinc göründülər. Bir-birilərini görən Ayanla Əli bir müddət durduqları yerdə mıxlanıb ancaq bir-birilərinə baxdılar. Bir gündə ikinci dəfə göyün yeddinci qatına qalxmaq Əlini həm sevindirir, həm də qorxudurdu. Dostlar isə bir kəanrda durub onlara baxır, həm də bir-birilərinə nəsə deyib qımışırdılar.
İsmaylla Kənan reanimasiya otağının qabağında o tərəf-bu tərəfə gedib gəlir, Zərifə ilə anası isə oturacaqda oturub bir-birilərinə qısılıb sakit-sakit ağlayırdılar. Qadirin balaca qardaşı Nahid isə divara söykənərək gah təlaşla əməliyyat otağının qapısına, gah da qanlı-qanlı Kənana baxırdı. Elə bu vaxt əməliyyat otağının qapısı açıldı. İçəridən həkimin çıxdığını görən Təranə xala cəld ayağa duraraq onun qabağına qaçdı:
-Oğlum necədir, doktor?-deyə soruşdu.
-Narahat olmayın, xanım. Bura gətiriləndə çox qan itirmişdi, komaya düşmə riski var idi. Amma Allaha şükürlər olsun ki, həyatını xilas eləyə bildik. İndicə müayinə elədim, özünə gəlib, yaxşıdır.
-Çox şükür, çox şükür.-deyə Təranə xala əllərini göyə tutdu.
-Kənan kimdir?-deyə həkim maraqla ətrafına boylandı.
-Məən,-deyə Kənan təəəccüblə bir həkimə, bir də İsmayıla baxdı,-nə olub ki?
-Qadir sizinlə danışmaq