nədən xəbərin yoxdur. Nə isə, mən gedim, hələlik.-deyə Ceyran onlardan aralandı.
Sevincdən fərqli olaraq ehtimalı düz çıxan Asya sevinirdi. Mənalı-mənalı Sevincə baxıb:
-Doroqoya, eşitdin, o qız bizimlə oxuyur?-dedi.-İnana bilmirəm, o qız...
-Yaxşı da, Asya. Nə o qız, o qız salmısan? Bilirəm də o qız Züleyxadır.
-Kto, kto?-Asya üzünü turşutdu.
-Sən kimi gözləyirdin? Özünü? Görmürsən, axır vaxtlar onun yanından ayrılmır? Ceyran nə dedi? Öz xasiyyətinə bələd olduğu üçün ona heç nə deməyib. Yusif o vaxt Züleyxa ilə dalaşanda mənə demişdi ki, əslində heç vaxt ona nifrət eləməyib. Prosto, səhv başa düşülməsin deyə ona pis davranıb. Deyirdi ki, Züleyxa çox yaxşı qızdır, amma mən ona layiq deyiləm.-danışdıqca Sevincin səsi titrəyir, gözləri dolurdu. O köks ötürə-ötürə.-Sən demə, həmişə onu sevibmiş.-dedi.
-Caan, doroqoya. Bu Yusif də bir səni görə bilmədi də...
-Asya,-deyə Sevinc tərs-tərs on baxdı,-o məni niyə görməlidir ki? O mənim dostumdur!
-Sevinc, xoroşo da, axı tı lyubiş...
-Dedim ki, o mənim dostumdur, başqa heç nə! Bir də bu barədə heç kim heç nə bilməyəcək.
-Ne volnuyte, demərəm.
-Xüsusilə də Yusif! O mənə deməyibsə eybi yox. Amma mən ona kömək eləməliyəm. çünki o mənim dostumdur.
Sevinc yolboyu bu cümləni bəlkə otuz dəfə təkrarladı. Sanki o Asyanı deyil, özünü başa salmağa çalışırdı. Ürəyi yansa da sevdiyini xoşbəxt görmək üçün hislərinə hədd qoymağa belə razı idi.
Həmin axşam Ələddinin biraz təlaş, biraz həsrət, biraz da ürək yanğısı ilə gözlədiyi qonaqları gəldi. Diləfruz nənə yolboyu qızlarının elədiyi tənbehi unudub nəvəsini görər-görməz onu bərk-bərk qucaqlayıb ağlamağa başladı. Sanki illərdir çəkdiyi həsrətin əvəzini çıxmaq, oğlunun ətrini duymaq üçün nəvəsini bərk-bərk bağırna basmışdı. Bu on altı ildə Ələddini bir neçə dəfə görsə də onu belə bağrına basıb nəvəsini kimi qayğısını çəkməyə, oxşmağa ürək eləməmişdi. Bu görüş Ələddinə də pis təsir elədi. Yenə də özünü bu dünyaya, bu ailəyə yad hiss elədi. Ondan nu yalanı gizlətdikləri üçün