i isə cəhənnəm ol buradan!
Yaxasını Qadirin əlindən güclə qurtaran oğlan arxasına abxmadan qaçıb uzaqlaşmağa başladı. Qadir isə hələ də qorxa-qorxa ona baxan ana ilə qızına baxıb:
-Qorxmayın, o bir də buralara aylanmaz.-dedi.-Eviniz çox uzaqdadır?
-Yyyoo... hhəə...-qorxusundan Səadət xala nə dediyini də bilmirdi. Qarşısındakı bu qəribə görünüşlü oğlana etibar eləmədiyindən qorxa-qorxa bir-iki addım geri getdi.
-Məndən qorxmayın. Buralar bu saatda it-qurdla dolu olur. Bir də yolunuzu buradan salmayın. Eviniz çox uzaqdırsa yolun başına qədər sizi ötürərəm.
O bunu deyib bir-iki addım irəli getdi. Bu “gəlin”işarəsi idi. Qorxa-qorxa onun arxasınca getməyə başalyan ana ilə qız işıqlı yola çıxdıqdan sonra minnətdarlıq eləyib ondan aralandılar.Aprel ayı son gününü yaşayırdı. Saatlar 08:15-i göstərməkdə idi. Ayan gözlərini açıb şüursuz şəkildə otağın pəncərəsini, tavanını seyr eləməyə başladı. İlk əvvəl harada olduğunu, niyə burada olduğunu başa düşə bilmədi. Axı bura onun otağı deyildi. Yuxulu gözlərini yumub yavaş-yavaş xatırlamağa başladı. Bu gün evlərində babasına cümə axşamı veriləcəyi üçün Ayanı axşamdan xalası qızıgilə gətirmişdilər. Artıq dörd gün idi ki, xəstəxanadan buraxılmışdı, müalicəsi evdə davam edirdi. Özündən belə gizlətməyə çalışsa da onun üçün çox darıxmış, həm də çox incimişdi. Xəstəxanadan çıxan son dəqiqəyə qədər gözü qapıdan yığılmamış, “bəlkə...bəlkə”deyə dəhlizə boylanmışdı. Amma yenə də özünü aldatdığına, onun gəlməyəcəyinə bir daha əmin olmuşdu. Nə biləydi ki, elə xəstəxanadan çıxdığı gün gözlədiyi ta erkəndən gəlib orada-ağaclıqların arxasında dayanıb onun çıxmasını gözləmişdi. Bu Allahın onlar üçün yazdığı talenin bir hissəsi idi. Ayan Əlini görməməli idi. Əli Dilşad həkimlə aralarındakı söhbəti heç kimə deməməli idi.
Bu vaxt otağın qapısı asta-asta açıldı. Ayanın oyandığını görən Xatirə müəllimə:
-Bıy, şahzadə, durmusan?-deyə gülümsəyərək otağa girdi.
-Hə, sən niyə evdəsən?
-İlk üç dərsim yoxdur. Dedim, gedənə qədər biraz sənə qulluq