şou-proqramın yarımçıq dayandırıldığını dedi.
-Xatirə, ay Xatirə!-yerindən dikələn Ayan təlaşla içəri səsləndi.
-Nə olub?-deyə Xatirə müəllimə təlaşla otaqdan çıxdı.
-Neft...Neft Akademiyası...-Ayan əsən əlləri ilə televizoru işarə elədi,-terror olub, ölənlər var...Ona zəng elə, nə olar?!
-Nə? Nə terror ay qız?-Xatirə müəllimə çaşqınlıq içərisində bir Ayana, bir də ekrana baxırdı.
-Ona zəng elə, tez ol!-Ayan təlaşla yerində çırpınırdı.
-Yaxşı, yaxşı, zəng eləyirəm. Sən özünü ələ al.-deyə özünü itirən Xatirə müəllimə telefonunu masanın üstündən götürüb Əlinin nömrəsini tapdı. “Bu nömrəyə zəng çatmır. Telefon ya...”-operatorun verdiyi bəd xəbər vəziyyəti daha da çətinləşdirdi.
-Nə olub, götürmür?-Ayana baxsa da Xatirə müəllimə dinə bilmədi. Ayan isə bir göz qırpımında telefonu onun əlindən alıb Əliyə zəng elədi. Eşitdiyi onu daha da təlaşlandırdı.-Ona niyə zəng çatmır?-deyə ağlamsınmağa başladı.
-Bəlkə metrodadır, ya zaryatkası qurtarıb?-Xatirə müəllimə onu sakitləşdirməyə çalışdı.
-Məni sakitləşdirmə e, nə olar? Televiziya bar-bar bağırır, terror deyir, ölən deyir! Ona zəng çatmır!
-Ağlama, sənə ağlamaq olmaz. Yaranın tikişi açılacaq. Ağlımıza pis şeylər gətirməyək. Neft akademiyasının dörd koröusu var, bəlkə qardaşı başqa korpusdadır?
Ayanı sakitləşdirmək üçün min dərədən su gətirən Xatirə müəllimənin özü ondan betər qorxu və təlaş içində idi.
Rus dili dərsi başa çatmışdı. Zivər müəllimə əlində yoxlama dəftərləri sağollaşaraq sinifdən çıxdı. Züleyxa özünü nə qədər sakit aparmağa çalışsa da xoşbəxtliyi gözlərindən oxunurdu. Lakin olduqca fikrini yayındırmağa, Yusifə tərəf baxmamağa çalışırdı. Yusifin fikri də, gözləri də ondan bir parta arxada oturan Sevincdə idi. Onun nəzərlərini üstündə hiss eləyən Sevinc özünü dərs təkrarlayırmış kimi göstərirdi. Elə bu vaxt Yusif cibinin titrədiyini hiss elədi. Telefonu zəng çalırdı. Qapıya boylanaraq telefonu cibindən çıxarıb ekrana baxaraq öz-özünə:
-Bu kimdir?-deyə dilləndi. Elə eyni təəccüblə də telefonu