istəyir.
-Mənimlə? Nə danışmaq isətyir ki?
-Nə bilim?-həkim gülümsəyərək çiyinlərini çəkdi.-Düzü dedim ki, indi sizə çox danışmaq olmaz, istirahət lazımdır. Amma qulaq samaq istəmədi. Görünür tərs adamdır.
-Qardaşım onu neyləyir ki?-deyə Nahid acıqla Kənana baxdı
-Çalışın, beş dəqiqədən artıq qalmayasınız.-deyə həkim əlavə etdi.
-Yaxşı həkim,-deyən Kənan üzünü İsmayıla tutub,-sən istəyirsən, get,-dedi,-məni gözləmə.
-Elə şey yoxdur, bir yerdə gəlmişik, bir yerdə də gedəcəyik.
Kənan palataya girdi. Qadirin gözləri yumulu idi. O kiminsə gəldiyini hiss eləyib gözlərini açdı.
-Necəsən?-Kənan çəkinə-çəkinə ona yaxınlaşdı.
-Necə görünürəm?-deyə Qadir özünü göstərərək kinayə ilə gülümsədi.
-Məni niyə çağırmısan?
-Otur.-deyə Qadir çarpayısının yanındakı stulu göstərdi.-Sənə deyəcəklərim var.
Kənan oturdu. Maraqla və soyuqqanlılıqla ona baxırdı. Ağır-ağır nəfəs alan Qadir sözə başladı:
-Bu gün az qala ölürdüm. Bilmirəm bu Allahın verdiyi ikinci şansdır, ya da hansısa yaxşılığımın qarşılığıdır, ölmədim. Amma necə deyərlər o dünyanı gördüm. Bu günə qədər özümü qorxmaz bilirdim, bu gün bərk qorxdum. Amma bu birinci dəfə deyil. Mən həmişə özümü heç kimdən qorxmaz bilirdim. Mənəm deyən oğlanların qolunu-qıçını qırıb əllərinə vermişəm. Amma keçən dəfə səndən qorxdum, özü də bərk qorxdum. O günə qədər heç kim gözümü gözümə, özünü nə bıçağıma dirəyib “Sənin kimi yaşamaqdansa ölümü üstün tutaram”deməmişdi. Gözü qara imişsən oğlan.
-Məni buna görə bura çağırmısan?
-Deməkm olar ki, hə. Dedim ki, nə qədər ki, sağam, bunu sənə deyim. Amma sən də bunları eşidib qoltuqlarının altına qarpızı dirəmə. Nə qədər ki, ayağa qalxıb səni ikinci dəfə o divara dirəməmişəm, bacımdan uzaq gəz.
-Niyə?
-Niyə də deyir e?-deyə Qadir istehza ilə gülümsədi.-Səni biraz təriflədim deyəsən, özünübir şey sandın. Çünki mən belə istəyirəm.
-Bəlkə mən belə istəmirəm?-Kənan qaşının birini qaldırıb maraqla ona baxdı.
-Gədə, sən uje mənim əsəblərimlə oynayırsan.
-Bir şərtim var.
Nə şərt ə? Bu