aralandı. Kənanın bu jestinə qarşılıq olaraq Ələddin gülüməsəyərək əlini sinisənə qoyub başını yellədi.
Saat 10:45. Dilarə Əliyeva küçəsi. Ətrafda sirenaları bir-birinə qarışmış polis, təcili yardım və FHN maşınları. Küçəni əhatəyə alıb kənar şəxsləri girməyə qoymayan polislər. Ağlaya-ağlaya qrup yoldaşlarını təcili yardım maşınlarına mindirən tələbələr. Əllərində mikrofon və kamera binaya daxil olmaq istəyən jurnalistlər. Əli bütün bunları heç nə anlamadan seyr edirdi. Nə olub axı? Bütün bunlar nə deməkdir? Özünü birtəhər ələ alıb hadisə yerinə biraz da yaxınlaşdı. Ondan altı-yeddi addım aralıda iki tələb qız ağaca söykənib ağlayır, kiminsə nömrəsini yığırdılar. Onlara yaxınlaşan Əli çəkinə-çəkinə:
-Bağışlayın, burada nə olub?-deyə soruşdu.
Qızlardan biri ağlaya-ağlaya:
-Tələbə yoldaşlarımız, müəllimlərimizi öldürüblər.-dedi.
-Necə yəni? Kimlər eləyib?
-Bilmirəm, mənim qabağımda bir oğlanı vurdular. İki saniyə tez getsəydim, məni də vuracaqdı.
Əli birdən qardaşını xatırlayıb əlini cibinə atdı. Qardaşının nömrəsini yığmaq istəyirdi ki, konturunun olmadığını eşidib məyus oldu. Nə edəcəkdi? Bu qızlardan telefon istəmək sadəcə axmaqlıq olardı. Daha da təlaşlandı.
-Ay Allah, qardaşımı qoru, ona heç nə olmasın!-deyə öz-özünə pıçıldadı.
Onlardan bir xeyli aralıda bir qadın içəri girmək üstündə dalaşır, “ Oğlum, Ayazım içəridədir. Nə olar, onu görmək istəyirəm.”deyə ağlayırdı. Bu səhnə Əlinin təlaşını, narahatlığını daha da artırdı. Elə bu vaxt akademiyanın pilləkənlərilə üzü örtülmüş bir cəsəd düşürdülər. Bunu görcək sanki dünya Əlinin başına fırlandı, bütün bədəni soyudu. Özünü yaxınlıqdakı ağaca söykəyə-söykəyə yerə oturdu. Əlləri ilə üzünü tutub:
-Allahım, məni ikinci dəfə belə sınama, dözə bilmərəm.-dedi.
Bu vaxt tanış birinin adını eşitdi:
-Hüseyn, Hüseyn, haradasan? Hüseyni görməmisiniz?

Əli başını qaldırdı. Orta boylu, qara saçlı bir qız təlaşla o yan-bu yana boylanır, qabağına çıxan hər kəsdən Hüseyni soruşurdu. Əli bu qızın Gülnar olmasını