ı təxmin etdi. Çünki Hüseynin telefonunda onun şəklini görmüşdü. Hə, bu mütləq Gülnar idi. Ayağa qalxıb ona yaxınlaşdı. Çəkinə-çəkinə:
-Bağışlayın xanım, siz hansı Hüseyni axtarırsınız?-deyə soruşdu.
-Sən kimsən?-deyə qız duruxub ona baxdı.
-Nəbiyev Hüseyn? İnformatika və texnikalar fakultəsindəki Hüseyn?
-İnformatika və hesablama texnikası. Sən onu haradan tanıyırsan?
-Qardaşıyam, Əli. Siz də yəqin Gülnarsınız?
-Hə,-qızın rəngi biraz açıldı,-onu görməmisiniz?-deyə Əlinin yanına boylandı.
-Yox, mən də bura indi çatmışam. Burada nə olub, bilmirəm. Hüseynə də zəng eləmək istədim, konturum olmadı.
-Mən ona zəng eləmişəm, amma telefonu götürmür.-deyə qız ağlamsındı.-Heç içəridə də axtara bilmədim, fövqəladə qoymadı, hamımızı çölə tökdülər.
-Siz bir qrupda deyildiniz?
-Hə, bir qrupda idik. Onu dekan çağırmışdı. Sonra bu hadisə oldu.
Gülnardan eşitdikəri Əlinin ümidlərinidaha da tükətsə də onun yanında özünü güclü göstərməyə və ona ürək-dirək verməyə çalışdı.
Akademiyanın dəhlizləri qan və barıt iyi verirdi. Qan döşəmələrin rəngini dəyişmişdi. Yerdə al-qan içində uzanan cansz bədənlər, onların başlarının üstündə durub lentə alan və canlı bağlantıya hazırlanan jurnalist heyəti, əllərində silah o tərəf-bu tərəfə qaçan, tələbələri qoruya-qoruya binanı tərk etmələri üçün tələsdirən üzü maskalı xüsusi təyinatlılar, hər gün bu pilləkənlərdən aşağı-yuxarı qalxıb düşən, bu gün isə tələbə yoldaşları və həkimlərin qollarında düşürülən canlı və cansız bədənlər...
-Gülnar, Gülnar! Haradasan?-Hüseyn təlaşla ətrafa boylana-boylana pilləkənləri qalxır, sevdiyi qızı axtarırdı.
-Hara, ay oğlan?! Qayıt dala!-bir xüsusi təyinatlı onun qolundan tutdu.
-Mən...qru...qrup yoldaşımı axtarıram.
-Düş, aşağıda axtar. Burada heç kim yoxdur. Hamını aşağı düşürürük.
-Yox, onu tapmamış gedən deyiləm.
-Sənə dedim ki, düş həyətdə axtar. Terrorçu hələ də binadadır. İşimizə mane olma.-xüsusi təyinatlı əli ilə pilləkənləri göstərdi.
Elə bu vaxt iki mərtəbə yuxarıdan atəş səsi gəldi.