-Yenə də kimisə vurdular.-Hüseyn gözlərini bərəldərək yuxarı baxdı.-Bəs binada heç kim qalmamışdı?
Atəş səsindən dərhal sonra bir qrup xüsusi təyinatlı qaça-qaça yuxarı qalxdı.
İçəridə açılan son atəşin əks-sədası çöldə yenidən çaxnaşma yaratdı. Öz yaxınlarını tapa bilməyənlər içəri girmək üçün yenidən polislərlə mübahisəyə girdilər. Gülnarın yanında pzünü tox tutmağa çalışan Əli ağlamamaq üçün özünü güclə saxlayırdı.
-Ağlama, xahiş eləyirəm, ağlama. Bəlkə o da səni axtarır?-deyə Gülnarı sakitləşdirirdi.
-Gülnar, Gülnar, sən buradasan?!-uzaqdan adamların arasından Gülnarı görüb tələsik ona doğru gələn Hüseyn onun yanındakı qardaşına heç fikir vermədi də.
-Hüseyn!-deyib Gülnar ağlaya-ağlaya onun boynuna atıldı.
Qardaşını görüb dərindən nəfəs alan Əli göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Hüseyndən aralanan Gülnar ona Əlini göstərib:
-Hüseyn, qardaşın da buradadır.-dedi.
-Əli? Mən səni necə yadımdan çıxarmışam?-Hüseyn indi də qardaşına sarıldı.
-Eybi yox, əsas odur, sən yaxşısan.- səsi titrəyən Əli qardaşını bərk-bərk qucaqladı.
Üstündən iki dərs keçməsinə baxmayaraq heç kim fikrini dərsə verə bilmirdi. Təlaşlı, narahat və kədərli gözlər bir-birinə baxır, arabir pıçıldaşmalar eşidirlirdi. Hər kəs Əliyə görə narahat idi, amma heç kim Yusif qədər təlaşlı ola bilməzdi. Çox biruzə verməsə də Əlinin başına gələnlərdə günanı olduğunun fərqində idi və indi Əliyə nəsə olsaydı Yusif özünü bağışlamayacağını bilirdi. Ülviyyə müəllimənin gözündən yayınaraq “Qurban olum sagsansa nese yaz.”deyə Əliyə bir mesaj göndərdi. Əlinin ona cavab yazmayacağını bilirdi, amma düşünürdü ki digər uşaqlara nəsə yazar.
Əli telefonda ağlayan anasını sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Mama, vallah yaxşıyıq. Mən də yaxşıyam, Hüseyn də yaxşıdır.
-Yalan deyirsən, özünü yaxşı göstərmyə çalışma. Səsin yaxşı gəlmir. Niyə tənginəfəssən?
-Vallah yalan demirəm...-“diiid-did, diiid-did”telefonuna mesaj gəldiyini hiss eləyən Əli ekranda Yusifin adını görcək üzünü turşutdu, yenidən telefonu qulağına