ına qoydu,-yaxşıyam, qorxma. Prosto biraz qorxmuşam.
-Can ay bala. Əlləri qırılsın bunu eləyənlərin. Ver, Hüseynin səsini də eşidim.
Əli duruxdu. Hüseyn yanında yox idi. Gülnarı evə ötürmyə getmişdi.
-Hüseyn? Yanımda deyil e, işi var idi, getdi.
-Necə yəni yanımda deyil? Əli, mənə yalan danışırsan? Hüseynə nə olub?
-Ay mama, heç nə!-Əli bir qədər dayandı. Fikirləşdi ki, indi olanları deməsə anasını sakitləşdirə bilməyəcək.-Qızı evə ötürməyə gedib.
-Qız, nə qız?-bayaqdan əsib-coşan Məleykə xala sakitləşərək təəccübblə soruşdu.
-Nə qız olacaq, istədiyi qız. Dedi sən get evə, mən sonra gələrəm. İstəyirsən, özünə zəng elə, səsini eşit. Amma qız məsələsini soruşma ha.
-Hə, istədiyi qız var? Kimdir?-Məleykə xalanın rəngi açıldı, səsi dəyişildi.
-Qrup yoldaşıdır.
-Adı nədir?
-Ay mama, gələndə oğlundan soruşarsan.
-Yaxşı, özündən çıxma. Sən indi haradasan?
-Əcəmidə, marşut gözləyirəm.
-Salamat gəl, bala, oralarda çox yubanma.
Birtəhər anası ilə sağollaşa bilən Əli ekranda qalan mesaja baxıb kinayə ilə gülümsündü, sonra telefonu cibinə qoydu. Çox keçmədi ki, marşut gəldi. Maşrtun içi həmişəki kimi basırıq idi. Bir əli ilə tutacaqdan güclə tutub az qala bir ayağı üstdə dayanan Əli cibinin titrədiyini, telefonuna zəng gəldiyini eşitsə də cavab verməyə imkan tapa bilmədi.
İsmayıl dilinin altında mızıldana-mızıldana telefonu partasının üstünə atdı. Onu belə görən Mehdi:
-Götürmür?-deyə təlaşla soruşdu.
-Cəhənnəmə götürsü! Heç götürən günü də olmasın! Özüm ölüm, bilsəm ki, sağ-salamatdır və bilə-bilə bizə cavab vermir, özüm öldürəcəm onu. Belə şey olar? Yusifin mesajına cavab vermirsən, heç vermə! Heç olmasa bizim zəngimizi aç da!
-Hə də! Biz ona neyləmişik! Yusif yazıq da...-Mehdi Yusifi göstərmək üçün sinfə boylansa da , onu sinifdə tapa bilmədi. Duruxdu-a, Yusif hanı?-deyə təəccüblə İsmayıla baxdı.-İndicə burada deyildi?
-Nə bilim, yəqin çölə çıxıb da.
Bu vaxt onlara yaxınlaşan Kənan mimikası ilə nə olduğunu xəbər aldı.
-Heç nə, nə olacaq, Əli telefonu