götürmür.-İsmayıl əsəbi halda ağzını büzdü.
-Nə danışırsınız? Birdən başına nəsə gələr e.
-Heç zad glən deyil. O bizə naz eləyir.
-Elə demə e, Mixaylo. Bayaq Leyla bacısı ilə danışdı. Bacısı ağlayırmış, qrup yoldaşını öldürüblər. Deyir, burada vəziyyət çox pisdir. Mənim də ağlıma pis şeylər gəlir. Birdən Əlinin qardaşı...
-Ə, dayan ə, ağzını bədə açma. Biz burada özümüzü tox tuturuq, bilə-bilə telefonu açmır deyə Əlini ağ yuyub qara səririk. Özümüzü buna inandırmağa çalışırıq, sən daha da əhvalımızı korlayırsan.
-Təki elə olsun. O biri hanı?-deyə Kənan sinfə boylandı.
-Yusif? Biz də elə ondann danışıdıq. Yəqin çöldədir.
Zəng içəri vurulmuş, dəhlizlərdən əl-ayaq kəsilmişdi. Lakin bu Yusifin vecinə belə deyildi. Pilləkənin tutacağına söykənib dodağının altında öz-özünə danışır, ayağını tez-tez pilləkənə çırpırdı. Dəhlizdə onu tapa bilməyən Züleyxa pilləkənin səsini eşidib tez ara pilləkənə yaxınlaşdı.
-Yusif, yaxşısan?-deyə çəkinə-çəkinə soruşdu.
-Yaxşı nədir, əlayam!Xoşbəxtlikdən özümü divarlara çırpıram. Ay qız, görmürsən, əsəbiyəm?
-Bağışla, sənə görə narahat oldum.
Yaxşı, get dərsə,-Yusif olduqca onunla sakit danışmağa çalışırdı,-zəng vurulub uje.
-Bəs sən?
-Zülü, gərək məni əsəbiləşdirəsən də. Gərək hamının acığını səndən çıxım. Qorxma, bu dəfə üstümdə şüşə-müşə yoxdur.
-Yaxşı, sən də çox yubanma. Direktor görməsin.
-Yaxşııı, geet!
Bir gözü Yusifdə olan Züleyxa ondan aralanıb sinfə qayıtdı. Dəhlizdə müəllimlər otağından qayıdan Leyla ilə qarşılaşdı. Leyla Sakit müəllimin dərsə gəlmədiyini və buna görə də evə gedəcəklərini dedi.
Sinif yoldaşları məktəbin çöl qapısında duran Əlini görcək sevindiklərindən nə edəcəklərini bilmədilər. Onların narahat olacaqlarını bilən Əl evə getməyib özünü məktəbə yetirmişdi. Oğlanlar onu əhatəyə alıb bu gün şəhərdə olanları xəbər almağa başladılar.Hadisə ilə bağlı televiziya kanallarının verdiyi xəbərlər dəhşətli idi. Ekranda göstərilənlər ən azı hadisəni canlı yaşamış insanlar qədər ekran qarşısında olanlara da