xala təlaşla:
-Doktor, qızım necədir? Çox dərman içib?-deyə onun qabağına atıldı.
-Yox ay xanım, nə dərman?-deyə həkim təəccüblə qaşlarını çatdı.-Sadəcə huşunu itirib.
-Necə yəni, intihar eləməyib?-deyə Sevda da təlaşla dilləndi.
-Heç bir intihar yoxdur. Ürəyi tələsib, dərman atmaq istəyib, amma çatdıra bilməyib yıxılıb.
-Bəs indi necədir?-deyə əlləri belində olan Xəlil də dilləndi.
-İndi yaxşıdır, dincəlir. Birazdan görə bilərsiniz.
-Çox sağ olun, doktor. Allah sizdən razı olsun.
Rəngi özünə gələn Xalidə xala həkimə razılıq eləyirdi. Həkim də razılıq eləyib aralandı. Validə xala üzünü turşudub:
-Bilsəydik ki, intihar eləməyib, heç bura gətirməzdik. Boş-boşuna xərc oldu.-dedi.
Xəlil də anasına qoşuldu. Əli ilə Sevilin anası ilə bacısını göstərib:
-Bunlardır da,-dedi,-ana-bala özlərinə əl qatmışdılar. Yox intihar eləyib, yox özünə qəsd eləyib. Sevilin nə ixtiyarı var e, məndən icazəsiz nəsə eləsin?
Xalidə xala ilə Sevda yenə dinə bilməyib bir-birilərinə baxdılar. Sevda yavaş-yavaş bacısı başa düşməyə, ona haqq qazandırmağa başlayırdı. Öz-özünə “Can ay bacı, buna necə dözəcəksən? Bunun kimi nişanlım olsaydı, mən çoxdan özümü öldürmüşdüm.”deyə düşünürdü.

Kənan sinif yoldaşları ilə dalaşan qardaşını güclə onlardan aralayıb uzaqlaşdıra bilmişdi. Bir tərəfdən qardaşının üz-gözünü təmizləyib üst-başını düzəldir, digər tərəfdən də onu danlayırdı.
-Sənə min dəfə deməmişəm, onlara baş qoşma? Yaxşıdır belə?
-Pah, mənə deyənə bax. Sən ağıllı çıxmısan axı, heç dalaşmırsan.
-Sənan, bax birini də mən vuracam ha. Yum ağzını!
-Əşi, vur da. Onsuz da üz-gözümü hiss eləmirəm.
-Həə, lap yaxşı.-Kənan gülə-gülə yumruğunu düyünlədi.-Hara vurum, bura, ya bura?-deyərək anidən qolunu geri dartdı. Onun yumruğu bu an arxadan gələn Zərifəni tutdu. Zərifə bir gözünü tutub qışqıraraq geri atıldı. Onun səsini arxaya dönən Kənan Zərifəni belə görcək təlaşlandı.-Zə...Zərifə, bb...bağışla. bilə-bilə olmadı.
-Yavaş ol da, ay Kənan,-Zərifənin yerinə Nigar Kənanın üstünə