u günə qədər hələ heç kəs mənim qabağıma şərt qoymayıb.
-Eybi yox, bunun da ilki qoy mənimlə olsun. Mən Zərifədən uzaq duraram, amma sən də kişi kimi söz verəcəksən ki, bir də onu incitməyəcsən.
Hirsləndiyinidən nəfəsi daha artıq daralan Qadir daha tez-tez nəfəs alırdı. Kənan isə özünü ona yaxınlaşdırıb maraqla ona baxırdı:
-Nədir, çətin oldu? Hərhalda bunda sən onu döyəcək, üstünə qışqıracaq qədər güc sərf eləməyəcəksən. Vabşe heç bir güc sərf eləməyəcəksən. Ola bilər, sənin hirsini çıxmağa kimsə ehtiyacın var, amma onun buna ehtiyacı yoxdur. Onun onu döyəcək, üstünə hirslənəcək, çölə atacaq qardaşa yox, onu qoruyacaq, qayğısına qalacaq qardaşa ehtiyacı var. Mənə deyirsən ki, ondan uzaq dur. Amma bilmirsən ki, mən niyə yox deyirəm. Çünki o belə qardaşı məndə tapır. Mən onu qorumağa çalışıram. Sən də belə eləməyə başlasan yaxşı olar. Amma birinci onu özündən qoru. Birdə unutma ki, Allah gücü kişiyə qadını döymək yox, onu qorumaq üçün verib. İnanıram ki, dediklərimdən nəticə çıxaracaqsan,-deyə Kənan yağa qalxdı,-yalnız bu halda mən Zərifədən əl çəkəcəm. Yox əgər, bir də onu incitdiyini, onu döydüyünü eşitsəm, bağışla, məndən böyüksən, amma bir də belə bir şey eşitsəm, qarşında məni tapacaqsan. Allah şəfa versin.-deyib Kənan otaqdan çıxdı.
Qadir gözləri bərəlmiş, dili tutulmuştək onun arxasınca baxırdı. Çünki iyirmi səkkiz illik ömründə heç kim ona belə dərs verməmişdi. O bir daha Kənana heyran qalmışdı.Şaxtalı bir fevral səhəri idi. Sakit-sakit yağan qar, ətrafa çökən səssizlik və göz oxşayan mənzərə insanı valeh edirdi. Ayanla Xatirə müəllimə qol-qola girib məktəbə üz qoymuşdular. Xalası qızını yenə fikirli görən Ayan:
-Nə olub, niyə fikirlisən? Demə ki, yenə də Ülvi çıxıb qabağına?-deyə soruşdu.
-Hə,-deyə ah çəkən Xatirə müəllimə,-dünən yenə də qabağımı kəsmişdi. Deyir peşman olmuşam, bağışla. Heç nə olmamış kimi yenidən başlayaq. Söz verirəm hər şey başqa şey olacaq. Yəni, bir yığın uydurma.-deyə sözünə davam elədi.
-Bacı, gəl sən mənə qulaq as, papaya