bacıma yaxın durma?!-deyə əli ilə onu arxaya itələdi.-Ölümün çatıb sənin?
-Yavaş biraz, qızları qorxudursan. Qoy onlar getsin, sonra danışarıq.-Kənan soyuqqanlılığını itirmirdi.
-Nə danışacaqsan ə, sən mənimlə?!-deyə Qadir onun yaxasından yapışdı.
Sakitliyini qorumağa çalışan Kənan yaxasını onun əlindən qurtarmağa çalışaraq:
-Biz səninlə belə danışmamışdıq,-dedi,-bacına yenə də əl qaldırmısan.
Qadir bunu eşidib əllərini onun yaxasından çəkib qəzəblə bacısına baxdı.
-Ay qız, nə çərənləmisən sən buna? Mən səni axırıncı dəfə nə vaxt vurmuşam?
Rəngi qaçan Zərifə indi də əsə-əsə qardaşına baxır,
-Yoox, vurmamısan.-deyə başını bulayırdı.
Lakin onun gözündəki göylük Qadirin gözündən qaçmadı. Kənanı yana itələyib bacısına yaxınlaşdı. Əli ilə onun çənəsini yuxarı qaldırıb:
-Sənin üzünə nə olub?-deyə soruşdu.-Kim eləyib bunları?
-Dü..dü..nən qapıya dəyib...sinifdə qapıya dəyib.
-Bəs bu? Bu qızartı təzədir? Bu da qapıya dəyib?-deyə Qadir yenidən səsini qaldırdı.
-Mən eləmişəm. Səhvən olub.-Kənan dilləndi.
Bunu eşitcək sanki Qadirin beyninə cin vurdu. Bir göz qırpımında Kənanın yaxasından tutaraq divara yaxınlaşdırdı.
-Ə küçük, özün mənə dərs keçirsən, deyirsən ki, bacına əl qaldırmasan, bir də ona yaxınlaşmayacam. Özün onu vurursan? Ə...sən belə qudurmusan?
Təlaşla irəli atılan Sənan Qadiri qardaşından aralanmağa çalışsa da Qadir onu da yana itələdi. Zərifə də ağlaya-ğalaya qardaşına yalvarırdı.
-Qadir, qurban olum, o vurmayıb, burax onu.
Lakin Qadir heç kimə məhəl qoymurdu. Uzaqdan bu mənzərəni görən Nigar müəllimə tez özünü yetirdi. Qadiri görən kimi tanıdı. Onu Kənandan aralamaq üçün qolundan tutub yavaş-yavaş dartmağa başladı.
-Belə olmaz, biz bununlar heç nə əldə eləməcəyik. Burax onu, danışaq.
Qadir dönüb səs gələn tərəfə baxdı. O da bir neçə gün əvvəl kömək elədiyi bu qızı tanıdı. Lakin özünü heç o yerlərə qoymayaraq:
-Ay qız, get işinlə məşğul ol!-deyə ona qışqırdı.
-Elə mən də işimlə məşğulam. Mənim işim belə vəziyyətlərdə insanlarla danışıb