, Sevinc. Sən artıq uşaq deyilsən. Evə tək də gedə bilərsən.-deyirdi.
Sonra yola düzəldi. Yolboyu tez-tez sağa-sola baxır, olduqca adamların çox olduğu yerlərlə getməyə çalışırdı. Beləcə binalarına yaxınlaşmaqda idi. Birdən gözü blokun pilləkənində oturub əllərilə başını tutan Yusifə sataşdı. Onun bu halı Sevinci təlaşlandırdı. Ona nə qədər acıqlı olsa da yanından laqeyd şəkildə ötüb keçə bilmədi.
-Dost, nə olub?-deyə soyuq şəkildə soruşdu.
Onun səsini eşitcək Yusif ayağa durdu. Üst-başını təmizləyə-təmizləyə:
-Heç nə, oturmuşam da.-dedi. Sonra Sevincin tək olduğunun fərqinə varıb-Sən niyə təksən? Atan hanı?-deyə soruşdu.
-Toydadır. Anama da demişəm ki, özüm tək gələcəm.
-O da buna razı olub?-Yusif inanmadığını bildirmək üçün onun üzünə baxdı.
Sevinc bir qədər susdu. Yenidən dillənərək:
-Yox, əslində demişəm ki, Yusiflə gələcəm.-dedi.
-Yalan danışmısan yəni.
-Hə, elə alındı.
-Niyə? Məni niyə çağırmadın?
Sevinc çiyinlərini çəkdi. Yusif onun niyə belə elədiyini bilirdi. Ona görə də:
-Səni qınamıram,-deyə köks ötürdü,-məndən kimə xeyir gəlib ki? Əli sevdiyindən ayrı saldım. Ayanın həyatı ilə oynadım. Sevincin qardaşı mənə görə qatil oldu. Sevinc havalı kimi ortalıqda gəzir, qabağına çıxmağa qorxuram. Züleyxanı hər səfərində acılayıram. Hələ illərdir, fırladıb atdığım qızları demirəm. Sən hələ yaxşı insansan ki, mənim kimi biri ilə dostluq eləyirsən.
Sevinc isə susub kədərlə dostuna qulaq asır, onun halına yanırdı. Yusifdən fərqli olaraq Sevinc onun haqqında belə düşünmürdü. Əksinə, iki həftədir, onunla danışmadığı, bu çətin günlərində onu tək qoyduğu üçün özüna danlayırdı.
-Yusif, sən mənim bu dünyada tanıdığım ən oyunbaz adamsan. Mən sənin kimi hərdəmxəyal, qərarsız, tez özündən çıxan ikinci birini tanımıram. Nə fırlatdığın qızların sayı var, nə də qırdığın qəlblərin. Amma sən mənim bu dünyada tanıdğım ən yaxşı dostsan. Sən yaxşı dostsan ki, mən səninlə dostluq eləyirəm.
-Yox Sevinc, mənə təsəlli verməyə çalışma. Əgər doğrudan da belə