fikirləşsəydin, iki həftə məndən üz çevirməzdin.
-Sənə çox acıqlı idim, elə indi də acıqlıyam. Çünki sən əsl həyatla oyunu qarışdırırsan. Öz həyatını oyunla, lağlağı ilə keçirdiyin bəs deyil, başqalarının həyatına burnunu soxub aləmi bir-birinə vurursan. Sən heç qəbulda hansı ixtisası yazacağını belə bilmirsən. “Tutdu qatıq, tutmadı ayran.”prinsipi ilə yaşamaq olmaz, dost. Sən daha qızların saçını dartıb dil çıxaran, oğlanların maşınlarını orada-burada gizlədib Nuridə xalanı söydürən yaşda deyilsən. Dəyiş biraz, dost. Ciddi ol, biraz. Həyatına qarşı ciddi ol. Həyatındakı insanlara qarşı ciddi ol!
Sevinc danışdıqca Yusif həm utanır, həm də qarşısındakı insana bir daha vurulurdu.
-Sən mənim hansı əməlimin qarşılığısan, Sevinc? Mən sənin kimi dosta layiq deyiləm.
-Elə demə, sən daha yaxşılarına layiqsən. Amma söz ver ki, dəyişəcəksən. Mən də sənin yanında olacam. Barışdıq?-Sevinc balaca uşaqlartək boynunu burub adsız barmağını irəli uzatdı.
-Mən səndən küsməmişdim ki.-Yusif də adsız barmağını irəli uzatdı. Beləcə onlar barmaqlarını birləşdirdilər. Bu onların “qan qardaşı”rəmzləri idi.
-Yaxşı, gedək. Anam narahat olacaq.-deyə Sevinc saatına baxdı.
-Gedək, amma bir də evə tək gəlmə. Eşitdin? Küsülü olsaq da məni çağır. Yaxşı?
-Yaxşı.

Teleofunun zəng çaldığını eşidən Xatirə müəllimə əlindəki işi yarımçıq qoyub pəncərənin qabağındakı telefonu götürdü. Ekranda “Xəyal zəng edir.”yazılmışdı. Təəccüblə qaşlarını çatıb zəngi qəbul elədi və telefonu qulağına qoydu.
-Axşamın xeyil. Nalahat eləmədim?
-Axşamın xeyir. Yox, nə narahatlıq?
-Neyləyidin?
-Heeç, Ayan yanımdadır. Axşama özümüzə yemək hazırlayırdım. Sən neyləyirsən?
-Mən də otulmuşam. Bu gün səni məktəbdə təlaşlı göldüm. Nə olmuşdu?
-Məktəbdə?-əvvəlcə duruxan Xatirə müəllimə biraz düşünüb-Hmm, yadıma düşdü. Bu gün akademiyada olanları eşidib pis olmuşdum. Həm də səhər Əli zəng eləmişdi ki, AZİ-yə qardaşının yanına gedir. Biraz keçdi, televizordan olanları eşitdim, durub Əliyə zəng elədim, amma zəng