g çatmadı, narahat qaldım. Yəqin ona görə təlaşlı olmuşam. Sən məni harada gördün ki?-dedi.
-Hə, ola bilə. Səni məktəbə gələndə, pilləkəndə göldüm. Salam veldim, eşitmədin.
-Doğrudan? Bağışla, səncanı. Başımı tamam itirmişdim.
-Eybi yox, plosto sənin üçün nalahat oldum. Dedim səsini eşidim, yoxsa gözümə yuxu getməz.
-Çox sağol.
-Sən sağol. Ayan necədi, sağalı?
-Yaxşıdır, şükür. Müalicəsi davam eləyir.
-Salam deyəlsən.
-Göndərən sağolsun.
-Yaxşı, səni çox tutmayım, hələlik.
-Hələlik, sağol.
Xatirə müəllimə telefonu söndürüb pəncərənin qabağına qoydu. Bu vaxt mətbəxə doğru gələn Ayan:
-Zəng eləyən kim idi?-deyə soruşdu.
-Xəyal müəllim.
-Nə deyirdi?
-Heeç, elə-belə.-Xatirə müəllimə qazın üstündə qaynayan qazanın ağzını açıb yeməyi qarışdırmağa başladı. Ayan isə gülümsəyərək:
-Hə, deməli, şəxsidir?-deyə ona göz vurdu.
-Yox ay qız, nə şəxsi?-deyə qazanın ağzını örtən Xatirə müəllimə kinayə ilə gülümsəyərək başını buladı.-Bu gün məni məktəbdə fikirli görüb ona görə zəng eləyb.
-Caaan, sən hələ də o yazığı süründürürsən? Bir cavab vermək fikrin yoxdur?
-Bilmirəm Ayan. Hələ o haqda fikirləşmək istəmirəm.
-Nə haqda fikirləşmək istəyirsən bəs bacı?-Ayan gəlib onunla üz-üzə durdu.-Ülvi haqqında?
-Ayan!
-Nə Ayan? Bundan daha yaxşı birini gözləyirsən? Boş yerə vaxt itirmiş olarsan. Aç ağlının da, ürəyinin də qapılarını. Ülvini yadından çıxar.
-Yox Ayan, eləyə bilmərəm. Ülvi...-Xatirə müəllimənin səsi titrədi.
-Nə Ülvi, hansı Ülvi? Səni mərcə qoyan Ülvi? İllər sonra ortalığı çıxıb aləmi bir-birinə qatan Ülvi? Dəyməz bacı, vallah dəyməz. Bax mənə, onun üçün canımı verdim. O neylədi? Heç nə! Heç nə eləmədi. Qorxaq kimi qaçdı, gizləndi. Səncə belə insanlar üçün həyatını məhv eləməyə dəyər?-danışdıqca Ayanın gözləri dolur, səsi titrəyirdi.-Xəyal müəllim çox yaxşı insandır, səni də çox sevir. Bəlkə sən onun pəltəkliyindən utanırsan, bəlkə Ülvi qədər yaraşıqlı deyil?
-Ayan, bunun pəltəkliklə, ya da yaraşıqla nə əlaqəsi var? Sadəcə qorxuram, ikinci dəfə