ürəyimin qırılmağından qorxuram.
-Xəyal müəllim qıracaq sənin ürəyini? O sənə səsini də qaldırmaz. Görmürsən, səni görəndə əldən-ayaqdan gedir, ağzı qulaqlarına çatır.
Sanki Ayanın danışdıqları Xatirə müəllimənin çoxdandır ağlına gətirməyə ehtiyat elədiyi fikirlərinin üstünə işıq salırdı. O işıq ki, ona qorxularına qalib gəlməyə, gələcəyi haqqında düşünməyə kömək edəcəkdi.Tədris ilinin sonuncu ayının ilk həftəsi idi. Gül-çiçəkli may artıq özünü yetirmişdi. Xatirə müəllimə əl atıb zəng çalan telefonunu söndürdü. Sonra yavaş-yavaş dikəlib yerində oturdu. Telefonun işığı hələ də yanıb-sönürdü. Bu adətən cavab verilməyən zəng və ya açılmayan olan mesaj olanda olurdu. Telefonu götürəndə “1 baxılmayan mesaj”yazısını görüb öz-özünə təəccübləndi. Mesajın Xəyal müəllimdən olduğunu görəndə və mesajı oxuyanda isə ümumiyyətlə nitqi qurudu. Gecə saat 00:00-da gələn mesajda bunlar yazılmışdı: “Bu gun belke de cox adamdan ad gunu mesaji alacaqsan. Amma indi oxudugun mesajin onlardan bir fergi var, cunki butunlukle sevgi ile yazilib. Ne yaxsi ki, varsan heyatimda. AD GUNUN MÜBAREK! Bir de...Seni sevirem!” Telefonu yana atıb əlini ağzına tutdu. Gözləri doldu, bədənindən bir ürpərti keçdi. Ad günü olduğunu tamamilə unutması bir yana, bu gələn sürpriz mesaj onu çaşbaş salmışdı. Səni bu qədər sevən və dəyər verən bir insanı sevə bilməmək...səni sevməyəni sevməkdən daha çox incidirdi bəlkə də. Ayanın dediklərini xatırladı. Bəlkə hər şey onun özündən asılı idi? Bəlkə qarşısındakı insana bir şans versə yanılmayacaqdı? Bəlkə Ülvini heç vaxt sevməyib? Beləcə on dəqiqə yerində hərəkətsiz şəkildə bəlkələri saydı.
Sevinclə arası düzələndən sonra Yusifin üzü çiçək açmış bağlara bənzəyirdi. Günəş də onun qədər gözləri qədər parıldamırdı. Dəyişmək, ən çox da Sevincin gözündə dəyişmək üçün əlindən gələni edirdi. Tək istədiyi ona ürəyini aça bilmək idi. Sevinc isə Yusifi Züleyxa ilə yaxınlaşdırmaq üçün əlindən gələni edir, hər səfərində bir oyun qururdu. Beləcə Sevinc növbəti oyununu