u beynində qururdu ki, Yusifin səsi onun fikrini dağıtdı:
-Gör nə gözəl ay gəlib, gül-çiçəkli may gəlib.
-Nə olub ay dost? Bu gün kefin kökdür?
-Tam kökdür deyə bilmərəm. Əli hələ də üzümə baxmır. Amma bu günümə də şükür.
-Əlbəttə şükür. Narahat olma, Əli də səni bağışlayacaq. Biraz gec bağışlayacaq, amma bağışlayacaq.
İkisi də susdu. Yusifin qaşlarının düyünləndiyini görən Sevinc söhbəti dəyişdi.
-Dost, dünənki sınağa getmişdin?
-Nç, apreldə səninlə getdiyimdir. Sonra baş qarışdı.
-Nə qədər yığmışdın?
-Deməmişdim sənə?
-Yox, həmin həftə baş qarışdı da.
-Hə, doğrudan e,-susub yığdığı balı xatırlayan Yusif çəkinə-çəkinə,-üç yüz yetmiş səkkiz.-dedi.
-Yaxşıdır ki. Mən heç onu da yığa bilməmişdim. Üç yüz əlli altı.
-Bəlkə bu bazar yenə gedək?
-Bu bazar gül bayramı var, imtahan olmayacaq. Gələn bazara qaldı. Amma gərək bu həftə dərslərin üstünə əməlli-başlı düşək. Az qalıb e dost.
-Düz deyirsən,-Yusif köks ötürdü,-az qalıb.
-Dost, bir şey soruşa bilərəm?-deyə Sevinc çəkinə-çəkinə Yusifə baxdı.
-Niyə soruşa bilməzsən? Buyur.
-Ceyranla ayrılmısınız?
Yusif duruxub təəccüblə Sevincə baxdı.
-Sən haradan bilirsən?
-Keçən dəfə yolda qarşılaşmışdıq. Onda dedi. Niyə ayrılmısınız? Sən onu sevmirdin?
Sevincin ard-arda verdiyi sualların qarşısında nə deyəcəyini bilməyən Yusif yerində vurnuxa-vurnuxa:
-Ee, nə bilim...bizdə alınmadı.-dedi.-O biraz özündən razı qız idi.sərbəstliyi sevirdi. Deyirdi heç bir işimə qarışma. Belə şeylər də mənə tərsdir. Ona görə dalaşıb ayrıldıq.
Sevinc yenə də Yusifin yalan danışdığını bilirdi. Çünki Ceyran dedikləri bunlar deyildi. Başa düşmədiyi bir şey var idi:Yusif Züleyxaya qarşı olan hislərini ən yaxın dostundan niyə gizlədirdi?

Məktəbə yaxınlaşanda Ayan ayaq saxlayıb xalası qızna baxdı.
-Bacı, mən bacarmıram. Mən bu məktəbə girə bilməyəcəm.
Xatirə müəllimə əlini onun kürəyinə qoyub mehribanlıqla:
-Neçə gündür, səninlə nə danışırıq? Belə olmaz, bura sənin on bir ildir oxuduğun məktəbdir.-dedi.-Və orada səni