deyək, onun gözünü qorxutsun. Vallah səni qaçırar deyə qorxuram.
-Yaxşı görək, qaçırar,-deyə Xatirə müəllimə qaşının birini qaldırıb maraqla Ayana baxdı,-onunku ancaq boş-boş guruldamaqdır. Heç kimə demək lazım deyil.
-Bəs...-deyə Ayan çəkinə-çəkinə xalası qızına baxıb,-onu hələ də sevirsən?-deyə soruşdu.
-Nə?-duruxan Xatirə müəllimə-Nə sevmək ay qız, mənim daha on yeddi yaşım yoxdur.-deyə gözlərini qaçırdı.
-Yaxşı, bəs onda başqası var?
-Ayan! Xəbərin var ki, sən axır vaxtlar dərsdən başqa hər şeylə maraqlanırsan?
-Nə dedim e mən? Qız-qıza söhbət eləyirik də. Sənin də çətinə düşən kimi müəllimə olduğun yadına düşür.
Bax, birazdan məktəbə girəcəyik və mən dərsdə səndən bu dediyinin əvəzini çıxacağam.
-Səni tanımasaydım, ciddi olduğuna inanardım. Amma müəllimə, bilirəm ki, siz belə eləməzsiniz. Çünki siz mənim tanıdığım müəllimlərin ən gözəli, ən savadlısı və ən xeyirxahsınız.-Ayan başını onun çiyninə qoydu.
-Yoox Ayan xanım, bu şirinlikləriniz keçməz. Mənim sözüm sözdür.
Ayan boynunu buraraq yazıq-yazıq ona baxır, o isə başını bulayırdı.

Sinifdə isə hələ ki üç-beş uşaq var idi. İlk gələnlərdən olan Əli əlini qızdırıcıya vurub öz-özünə deyinirdi.
-Ufff, bu atepleniyalar da qar yağanda buz tutur. Ən lazımlı vaxtında verilmir.
Onu belə deyingən görən İsmayıl ona yaxınlaşıb:
-Nə olub Məcnun, havalanmısan? Öz-özünə danışmağa başlamısan?-deyə soruşdu.
-Yox e, nə Məcnun? Atepleniyadan danışıram. Buna bax, buz kimidir.
-Hmm,-deyə İsmayıl da əlini qızdırıcıya vurdu,-aprel gəlsin, gör necə verirlər. Bunlar qış üçün deyil ki.-İsmayıl kinayə ilə başını bulayıb yerinə qayıtdı.-Əşi, dərdimiz atepleniya dərdi olsun. Sən neyləyə bildin?
-Nəyi?-Əli də yerinə keçdi.
-Atepleniyanı. Nəyi olacaq, məktubu.
-Hə, yazacam da.
-Hə də, hara tələsirsən?-İsmayıl dodaqlarını büzüb qaşlarını çatacaq kinayəli bir sima alaraq-O burada, sən burada, hələ bir on bir il də bir yerdə oxuyacaqsınız.-sonra ciddiləşdi.-Bəs sən bir aydır, nə fikirləşirsən?
-Əsəbləşmə, qardaşım,