qardaşların, imennoy da Qadir olub. Gəl, biraz da özümüzdən danışaq.
-Düz deyirsən, mən də o söhbətlərdən yorulmuşam. Bəs nə danışaq?
-Məsələn, mən səni heç tanımıram. Bu gözəl gözlərindən və adından başqa sənin haqqında heç nə bilmirəm.
-Niyə ki, qardaşımı ki, tanıyırsan.-Zərifə gülə-gülə dedi.
-Dedim axı, ondan danışmayaq.-Kənan bezgin halda başını buladı.-Mən sənin haqqında bilmək istəyirəm. Məsələn, nə xoşlayırsan?
-Nə mənada?
-Nə bilim, sevdiyin kino, mahnı, yemək, rəng?
-Gətir xatirə dəftərini, yazım.
Zərifənin bu məzəli zarafatına ikisi də gülüşdü. Kənan razılıqla başını yelləyib:
-Pis deyil, yumor hissin var.-dedi.-Amma zarafatsız, özün haqqında nəsə de.
Zərifə gözlərini qıyıb bir qədər düşündü. Sonra nəsə tapmış kimi:
-Məsələn, sevdiyim rəng qaradır.-dedi.
-Qara?-deyə Kənan təəccüblə qaşlarını çatdı.-Qara niyə?
-Çünki gözünü açanda hər tərəfi qaranlıq görmüşəm. Atam, qardaşlarım...
-Zəriş, olmadı ki,-Kənan yenə də bezmiş halda səsini qaldırdı,-dedim axı, qardaş söhbətini eləmə.
-Neyləyim, mənim həyatım da budur. Maraqlı deyilsə, qulaq asma.
Zərifə bunu deyib aralanmaq istəyirdi ki, Kənan cəld onun əlindən tutub saxladı.
-Hey, hara gedirsən? Yaxşı, bağışla, elə demək istəmədim.
-Sinfə gedirəm, zəng vurulacaq.-deyə Zərifə əlini onun əlindən dartdı.
-Gülümsə, sonra get. Bilim ki, inciməmisən.-deyə Kənan yenidən onu özünə sarı çəkdi.
-Hmm, yaxşı.-Zərifə yalandan dodaq qaçırdı.
-Qəbul olunmur. Məni görəndə necə gülümsəyirsən, gözlərinlə.
-Yaxşı da, Kənan, gecdir. Müəllim görsə, yaxşı olmayacaq. -Mənə maraqlı deyil. Gülümsə, sonra get.
Uzaqdan Yusifin ora-bura vurnuxduğunu, dayanmadan kitab-dəftərlərini gəzdiyini görən Sevinc ona yaxınlaşdı.
-Nə olub, ay dost? Nə axtarırsan?
-Dəftər zibili. İynə olub, itib.-deyə Yusif ora-bura baxa-baxa dedi.
-Hansı dəftəri?
-Coğrafiya. Bayaqdan əlli yerə baxmışam.-Yusif əllərini ölçə-ölçə partanın altına boylandı.
-Göy üzlü, üstündə maşın şəkli olan?
-Haradan bildin?-deyə başını qaldırb ona baxan