n Yusif Sevincin əlində bayaq axtardığı dəftəri görcək,-Haradan tapdın?-deyə soruşdu.
-Burada idi, düz gözünün qabağında.-Sevinc partanın üstünü göstərdi.
-Sağol e, dost, bir dənəsən. Düz deyiblər, insan gözünün qabağını görməzmiş.-köks ötürən Yusif sözünə davam elədi.-Uzun müddət orada, gözünün qabağında durur, amma sən onu tamam ayrı yerlərdə axtarırsan. Bir də onda ayılırsan ki, onu başqası tapıb. Uje isətəsən də o sənin deyil.
Yusifin Züleyxadan danışdığını guya başa düşməyən Sevinc dəftəri ona uzadıb:
-Yaxşı da, dost. Adam bir dəftərə görə ağlamaz ki,-dedi,-o sənindirsə, qoyma başqasında qalsın. Al əlindən.
-Mən vabşe deyirəm. İnsan gözünün qabağındakını görəndə çox gec olur.
-Onda həmin insan da gördüyünü sübut eləsin. Nə var ki, burada?
Yusif maraqla Sevincin üzünə baxdı. Ya Sevinc onu düzgün başa düşməmişdi, ya da başa düşmüşdü və ondan cəsarətli bir addım gözləyirdi. İkinciyə çox inanmasa da Yusif artıq “gördüyünü sübut eləmək” üçün nəsə eləməli idi.

Növbəti dərs başlamışdı. Sinfə girib uşaqları salamlayan Xatirə müəllimə Leylanı sinifdə görməyib təəccübləndi. Uşaqlardan onu xəbər alırdı ki, qapı döyüldü. Mirvari müəllimə ilə Leyla ard-arda sinfə girdilər. Mirvari müəllimə Leylanı onun çağırdığını, ona görə də bu dərsə gecikdiyini deyib üzünü sinfə tutdu. Əlini xəbər alacaqdı ki, gözü Ayana sataşdı. Cümləsini udub ona tərəf getdi. Onun qayıtmasına sevindiyini dedi, Allahdan bu sinfə bir də belə hadisə yaşatmamağı dilədi. Sonra Xatirə müəllimədən İsmayılla işi olduğunu, ona görə də bir neçə dəqiqəlik onu da özü ilə aparmalı olacağını dedi. Heç nə başa düşməyən İsmayıl Mirvari müəllimənin arxasınca müəllimlər otağına qədər gəldi. Müəllimlər otağına çatar-çatmaz Mirvari müəllimə:
-İsmayıl, Əli niyə dərsdə yoxdur?-deyə soruşdu.
-Nə bilim, müəllimə.-deyə İsmayıl guya heç nə bilmirmiş kimi çiyinlərini çəkdi.
-İsmayıl, mən bura Kənanı, ya da Kərəmi çağıra bilərdim. Amma bilirəm ki, onlar Əliyə səninlə Yusif qədər yaxın deyillər. İndi mənə adam kimi