üçün maraqla onun üzünə baxırdı. Bunu hiss eləyən Xatirə müəllimə gözlərini qaçırıb durduğu yerdən ayaqlanaraq:
-Mən dərsə getməliyəm.-dedi.
Xəyal müəllim onun bu halına içdən gülümsədi. Elə eyni təbəssümlə də:
-Tənəffüs hələ indi başlayıb, müəllimə.-dedi.-Mən səndən qalşılıq istəmiləm. Sadəcə sona kimi oxuyub-oxumadığını bilmək istədim və gölüləm ki, oxumusan. Mənə bu da bəsdi.-sonra yolu göstərərək-Buyulun, müəllimə.-dedi.
Əli məktəbə çatanda beşinci dərsdən on dəqiqə keçmişdi. Kəmalə müəllimənin yarımqrupu yoxlama yazı işinin şərtini köçürməklə məşğul idi. Kəmalə müəllimə onu yaxşıca danladıqdan sonra keçib oturmağa icazə verdi. Dəftər-qələmini çıxarıb yazı işini yazmağa başlasa da Əlinin fikri özündə deyildi. Bir tərəfdən qalxan hərarət, digər tərəfdən də Ayanla qarşılaşma həyəcanı Əlini haldan-hala salırdı. Haldan-hala düşən təkcə Əli deyildi. Tənəffüsdə “qeybətçi bacılar”dan eşitdiklərini heç cür həzm eləyə bilməyən İsmayıl da özündə deyildi. Belə ki, tənəffüsdə İsmayıl təsadüfən onların söhbətini eşitməli olmuşdu.
“-Az, xəbərin var, srağagün bizim bu ağıllı Sevil neyləyib?-deyə Günel Qəmərin qolundan dartıb özünə yaxınlaşdırdı.
-Eşitmişəm, bajı, eşitmişəm. Başdan xarab siçan dərmanı içib.
-Az, nə siçan dərmanı? Axı mən qonşumuzdan başqa cür eşitmişdim. Yox, ürək dərmanı içib. Axmaq qız indi peşman olub İsmayıl kimi bir fürsəti əldən verdiyinə görə.
-Özü yıxılan ağlamaz. Ona elə o da azdır.”
Sevilə nə qədər acıqlı olsa da onun haqqında eşirdikləri İsmayılı dəli eləmişdi. Nə edəcəyini, əslində nələr olduğunu kimdən öyrənəcəyini də bilmirdi.
Beşinci dərs də bitdi. Əli hərarətdən alışıb yanan və qızarmış gözlərini ova-ova pillələri qalxmağa başladı. Ürəyi özündən qabaq getsə də ayaqları onu yuxarı çıxmağa qoymurdu. Neyləyəcəkdi? Ayanın sual dolu baxışlarına necə cavab verəcəkdi? Özü də onunla danışmaq, ona baxmaq qadağan olunan vaxtda. Birdən gözləri bulandı. Növbəti pilləni görə bilmədən səndələyib bir pillə geri düşdü. Bu vaxt “Yavaş”deyə kiminsə