ə onun qolundan yapışdığını hiss elədi. Yusif təlaşla ona baxırdı.
-Yaxşısan?
Lakin bu halsız və qərarsız olan Əlini daha da qıcıqlandırdı. Yusif isə onun qızaran gözlərini və solğun simasını görüb:
-Nə olub, isitiliyin var?-deyə soruşdu.
Ona tərs-tərs baxan Əli sərt şəkildə qolunu çəkib yuxarı çıxmağa davam elədi.Uzaqdan bunları görən İsmayıl Yusifə çatıb Əlini işarə eləyib:
-Nə olub, yenə naz eləyir?-deyə soruşdu.
-Əşi, peşman oldum, bir səhv eləməyə. Gözümdən gətirməlidir də.-deyə Yusif başını buladı.
-Onu başa düşməyə çalış. İndi hamımızı düşmən gözündə görür. Bəzən bağışlamaq heç də san olmur.-bunu deyən İsmayıl əlini Yusifin çiyninə qoyub ah çəkdi.
Asya ilə Sevinc artıq özlərini sinfə çatdırmışdılar. Əli ilə qarşılaşmağın Ayan üçün asan olmayacağını bildikləri üçün tez sinfə gəlib Ayanın əhvalını müsbətə yükləməyə çalışırdılar. Demək olar ki, bunu bacarmışdılar da. Ayanın başı onlarla söhbətə elə qaırşmışdı ki, qapıdan girən Əlini görməmişdi də. Əli isə sinfə yaxınlaşdığı andan gözlərini yerə dikməyə başladı, bütün iradəsini toplayıb Ayana tərəf baxmamağa çalışırdı. Elə buna görə də Ayanın da onu görmədiyindən xəbərsiz idi. Lakin Mehdi yenə də mərdiməzarlıq elədi. Əlini görər-görməz:
-Boy, boy, boy! Əli, üzünü görən cənnətlik!-deyə qışqırdı.
Onun bu səsindən diksinən Ayan özündən iztiyarsız dönüb arxaya baxdı. Bayaqdan gülən dodaqları və gözləri yığıldı, üzünə kədər və həsrət buludu qondu. Bir anlıq gözlərini ondan çəkə bilmədi. Nəzərlərilə onu izlədi. Sevdiyinin yerə dikilmiş solğun və laqeyd nəzərləri içini titrətdi. Əli çox dəyişmişdi, ya Ayana elə gəlirdi? Sanki indi qarşısındakı tamamən yad biri idi. Sanki o gülərüz, mehriban, qayğıkeş Əlinin yerinə sadəcə başqa biri gəlmişdi. Bəlkə dəƏli elə həmin gün, idman zalında Ayan üçün ölmüşdü və indi onun gördüyü də sadəcə başqa biri idi? Sinfə dərin bir sükut çökmüşdü. Hamı nəfəsini tutub maraq və həyəcanla onları izləyirdi. Əli gözlərini yerdən qaldırmadan keçib yerinə oturdu. Zahirən nə qədər sakit