görünsə də ürəyi yerindən qopacaq qədər möhkəm döyünürdü. Sevdiyi onun bir addımlığında idi, amma Əli onunla göz-gözə gəlməyə çəkinirdi. Nəhayət, ürək döyüntüləri ağlına qalib gəldi və Əli gözlərini qaldırıb Ayana tərəf baxdı. Ayan hələ də ona baxırdı. Gözlərində isə Əlinin çəkindiyi sual dolu ifadələr var idi. Əlinin heç vaxt cavab verə bilməyəcəyi ifadələr. Sual əslində çox sadə idi:niyə? Əli isə bu “niyə”lərə cavab verə bilməyəcək qədər çarəsiz. Özünü ələ alan Əli gözlərini onun gözlərindən çəkib portfelini açmağa başladı. Ayan isə məyus halda üzünü partasına, kitab-dəftərinə tutdu. Pıçhapıçlar başlamışdı və deyəsən may ayının sonuna qədər də davam edəcəkdi.
Bayaqdan Ələddinin ora-bura vurnuxması, hirsli-hirsli pəncərənin qabağında var-gəl etməsi Kənanın gözündən yayınmamışdı. Tez ona yaxınlaşıb arxadan iki əli ilə çiyinlərinə toxundu. Bunu hiss eləyən Ələddin cəld geri dönüb baxdı. Kənan gülə-gülə başı ilə Leylanı işarə edib:
-Nə olub, yenə də dağları alıb duman?-deyə soruşdu.
-Yaxşı da, zarafatın yeridir?-Ələddin üzünü turşutdu.-Onsuz da cinlərim təpəmdədir.
-Aha,-Kənan əllərini bir-birinə sürtərək Ələddinin etirazına baxmayaraq tez-tez əli ilə onun saçlarını dağıtmağa başladı,-hazır cinlərin yaxındaykən sürtüm, çıxıb mənim arzularımı da yerinə yetirsinlər.
-Kənan,-deyə Ələddin onun əlini geri itələdi,-heç zarafat götürəsi halda deyiləm.-dedi.
-Nə olub?-deyə Kənan ciddiəşərək qaşlarını çatdı.
-Şəxsiyyət vəsiqəmlə ödəmə kartımı itirmişəm. Sənədlərimi təsdiqlətməliyəm, tərslikdən heç birini tapmıram.
-Hər yerə baxmısan?
-Hər yer nədir, ev qurtarıb indi də qonum-qonşudan soruşuruq.
-Fikir eləmə, tapılar,-əlini Ələddinin çiyninə vuran Kənan birdən nə fikirləşdisə yenidən gülə-gülə,-qonşu demişkən, bu qonşundan soruşmusan?-deyə Leylanı göstərdi.
Dişlərini bir-birinə sıxan Ələddin çəpəki Kənana baxdı:
-Qurban olasan, üzünü güldürən o qıza. Yoxsa çoxdan cinlərimə səni yox eləməyi əmr eləmişdim.
-Sağ əlim sənin başına, ay çıraq. Qoy cini-mini bir