r kənara,yaxşı-yaxşı fikirləş. Gülmək sənin də haqqındır.
-Yox, bu cür gülmək mənlik deyil. Sən də onun haqqında sənə dediklərimi unut.
-Nə tez geri çəkilirsən?
-Çünki irəli getmək şansım yoxdur. Zorla deyil ki.
-Sən irəli addım atmağa cəhd eləyirsən ki?
-Kənan, bağlayaq da bu söhbəti.-deyə Ələddin üzünü turşutdu.
-Yaxşı çıraq, necə istəyirsən.-Kənan daha heç nə deməyib ondan aralandı.
Cəbr dərsinin sonuna doğru hərarəti daha da yüksələn Əlinin gözləri qan damır, həm də üşüyürdü. Yoxlama yazını birtəhər yazıb bitirmiş, sonra dəftəri yana atıb başını partanın üstündə çarpazladığı əllərinin üstünə qoymuşdu. Gözlərini yumsa da Ayanın qaçaraq nəzərlərini öz üzərində hiss eləyirdi. Bəlkə də onu alışıb-yandıran hərarəti yox, Ayanın gözlərinə baxa bilməməyin xəcaləti idi. Utanırdı... Onun gözlərinə baxıb “Məni bağışla.”deyə bilmədiyi üçün çox utanırdı. Artıq dərs bitmişdi. Yoxlama dəftərlərini yığan Şakir müəllim sağollaşaraq çıxdı. Əli isə hələ də başını partadan qaldırmamışdı. Mehdi barmaqları ilə onun alnına toxunaraq İsmayıla baxdı:
-Vay-vay, yanır ki, bu!-deyə başını buladı.
İsmayıl Əliyə yaxınlaşıb ona tərəf əyildi:
-Əli, çox pissənsə, tibb otağına gedək, medsestra temperaturunu ölçsün.
Əli başını partadan qaldıra-qaldıra:
-Yox, yox, lazım deyil,-dedi,-yaxşıyam. Prosto biraz yorğunam.
Bunu deyib ağır-ağır ayağa qalxdı. Artıq sinifdəkilər də getmək üçün hazırlaşırdılar. Əli gödəkçəsini götürmək üçün asılqana tərəf getdi. Bu vaxt Ayan asılqandan gödəkçəsini götürməyə çalışırdı. Gödəkçənin ipliyi (asıldığı yer) asılqanın dəmirinə ilişmişdi. Ayanın da boyu çatmadığından tez-tez yuxarı atılır, gödəkçəni ilişdiyi yerdən çıxarmağa çalışırdı. Digər tərəfdən də bir əli ilə yarasını tuturdu. Bu mənzərəni görcək Əli duruxdu, irəli gedib ona kömək eləmək istəsə də Dilşad həkimin siması onu yenə də olduğu yerə mıxladı. Anasına görə buna məcbur idi. Onun bu hərəkəti çoxlarını təəccübləndirdi. Əlinin laqeydliliyinə dözə biməyən Kərəm tez özünü qabağa verib Ayanın