f demək olar ki, tam boşalmışdı. Asya ilə Sevinc geyinməkdə Ayana kömək edirdilər. Birdən nə oldusa Ayan kövrəlib ağlamağa başladı. Rəfiqələri təlaşlanıb tez onun başına yığışdılar. Ayan isə oturduğu yerdə bir əli ilə yarasını, birilə üzünü tutmuşdu.
-Doroqoya, a şto sluçilo? Niyə ağladın?
-Heç nə, heç nə.-deyə Ayan əlini üzündən çəkmirdi.
-Can, nə oldu, birdən-birə?
-Yaram incidir, çox incidir.
-Belə ağlasan, daha çox incidəcək. özünü ələ al,-deyə-deyə Sevinc onun əlini üzündən çəkdi, salfetka ilə üz-gözünü silməyə başladı,-sənə ağlamaq olmaz.
Gözlərini Əlinin partasına zilləmiş Asya isə ikrahla dodaqlarını çeynəyə-çeynəyə:
-İncidəcək də,-dedi,adam bu qədər laqeyd olar? Allahın bir sağol”unu da demədi. Uzunqulaq.
-Asya!-deyə Sevinc tərs-tərs ona göz ağartdı.
-Asya, ölülər danışa bilir ki, sağol da deyə bilsin?-özünü toplayan Ayan üzünü Asyaya tutdu.
Lakin rəfiqələri onun nə dediyini başa düşməyib təəccüblə bir-birilərinə baxdılar.
-Siz onu görürsünüz? Elə bir adam var ki, bu sinifdə? Mən görmürəm, o mənim üçün aprelin on altısından bəri ölüb. Ona görə də mənim üçün onun nəsə deməsinin heç bir fərqi yoxdur.
Evə gələn Əli çantası ilə gödəkçəsinin hərəsini bir tərəf atıb yorğun addımlarla mətbəxə keçdi. Qazın üstündəki tavanın qapağını qaldırıb kartof qızartmasını görcək üzünü turşudaraq qapağı yerinə qaytardı. Əlini qəhvədana vurdu. Soyuq idi. Bezmiş halda mətbəxdən çıxıb otağına keçdi. Nəinki əynini dəyişməyə, heç barmağını tərpətməyə də halı yox idi. Sanki kürəklərindən daş asılmışdı. Bütün bədəni ağrayırdı. Gözləri, yanaqları hərarətdən alışıb-yanırdı. Özünü çarpayıya atdı. Gözlərini yuman kimi Ayanın səhərki sual dolu siması gözünün qabağını kəsdirdi. Tez gözlərini açaraq öz-özünə yüksək səslə: -Əl çək də məndən, nə olar? Mən ki səndən əl çəkmişəm. Rahat burax məni!-deyə qışqırdı.
Sonra divarları seyr eləyə-eləyə fikrə getdi. Heç yarım saat keçmədi ki, Hüseyn də evə gəldi. Yerə səpələnən portfeli, gödəkçə və ayaqqabıları görüb əsəbiləşdi. Əynini