, hərhalda mən sənin kimi məktubu yazıb bir ay necə verəcəm deyə fikirləşmirəm, bir ay məktubu necə verəcəm deyə fikirləşib sonra məktubu yazıram. İnşallah sabah. Valentin günüdür axı.
-Yaxşı da,-İsmayıl əlini ağzına apardı,-yaxşı yadıma saldın. Yoxsa Sevilin yanında biabr olacaqdım. Gərək mən də ona nəsə alım. Məktubu necə verəcəksən? Ağlında nəsə var?
-Düzü, yox.-deyə Əli çiyinlərini çəkdi.-Amma əsas odur məktubu yazım, sonrası Allah kərimdir.
-Narahat olma, bir şey fikirləşərik.-deyə İsmayıl əlini onun çiyininə vurdu.

Qadirlə sonuncu dialoqundan iki həftə ötməsinə baxmayaraq Kənan heç cür özünə gələ bilmirdi. Məktəbdə Zərifədən uzaq gəzməyə çalışırdısa da, nə məktəbdə, nə evdə, nə də hazırlıqlarda özünə yer tapa bilmirdi. Çünki nə Qadirin cavab rekasiyasından, nə də Zərifənin evdəki halından xəbərdar idi. Beləcə fikirli-fikirli məktəb çatmış, pilləkənləri qalxırdı. İkinci mərtəbəyə çatmışdı ki, Leyla ilə qarşılaşdılar. Toqquşacaqdılar. Müəllimlər otğaından gələn Leyla qəfil onu qabağında görüb geri atıldı.
-Kənan, yavaş, nə olub sənə?
-Bağışla, səni görmədim.
-Eybi yox. Nə olub, yenə eyni fikirlərdəsən?
-Hə,-deyə ah çəkən Kənan,-mənəm də həmişəkitək.-dedi.
-Amma boş yerə özünü yorursan. Yüz fikir bir borcu ödəmir.
Ona qulaq asmadığınanmı, ya ehtiyac görmədiyindənmi Kənan ona cavab vermədi. Yersiz danışdığını hiss eləyən Leyla söhbətin istiqamətini dəyişməyə çalışdı:
-O oğlan necə oldu, sağaldı?
-Qadir? Nə bilim, sağalar da.
Onlar söhbət eləyə-eləyə sinfə çatdılar. Onları birlikdə görən Ələddin özündən ixtiyarsız qaşlarını düyünlədi, narahat halda yerində qurdalandı. Jurnalı müəllim masasına qoyan Leyla nəzərlərini Kənandan çəkməyərək, Ələddini belə saymadan gəlib yerində oturdu. İndi Ələddinin narahatlığı birə-beş artmışdı. Leylaya vurulduğunu özü belə qəbul eləyə bilmədiyi bir vaxtda Leylanın Leylanın da Kənana vurulmasını başa düşmək valideynlərinin kim olduğunu öyrəndikdən sonra həyatındakı ikinci ən acı həqiqət idi.
Sevil əlində fənn kitabı