q həsrət və günahkarlıq duyğusu var idi. Sanki hər dəfə telefonda onunla təhqirlə danışanqarşısındakı adam deyildi.
-Mama, kimdir gələn?
Bu vaxt otaqdan çıxıb qapıya yaxınlaşan Nuray atasını qapının ağzında görcək anasıtək donub qaldı. Gözləri bərəlmiş halda qarşsındakı adamın atası olub-olmadığını aydınlaşdırmağa çalışdı.
-Gü...Gü...Nuray?-Bəhram əminin səsi də özü kimi qocalmışdı.
Qapının ağzında üçüncü donub qalan Günay oldu. Lakin o anası və bacısıtək yerində kilidlənmədi. Özünü ələ alıb o anın həyəcanının yaşatdığı yüksək səslə:
-Sənin burada nə işin var?-deyə qışqırmağa başladı.
-Qızım...-Bəhram əmi günahkarlara xas baxışlar və səs tonu ilə dilləndi.
-Nə qzım? Hansı qızım?-dişlərini bir-birinə sıxan Günay qapıya yaxınlaşıb anasını yana çəkdi, acıqlı-acıqlı atasına baxıb.-Çıx get, buradan!-deyə qışqıraraq qapını onun üzünə örtdü.
Lakin Nuray onun bu hərəkətindən acıqlanıb bacısının üstünə qışqıra-qışqıra qapını açmaq istədi.
-Neyləyirsən? Aç qapını!
-Eee!-Günay sərt hərəkətlə bacısını yana itələdi.-Çəkil kənara!
-Mən atamı görmək istəyirəm!
-Görmək istəyirsən? Get, gör onda. Amma bir də ayağın bu evə dəyməyəcək.
Qapının dəstəyini aşağı buran Günay bacısına baxdı. Nuray onun bu şərti qarşısında bir-iki addım geri getdi. Sonra başını aşağı salıb səssiz-səssiz ağlamağa başladı. Günay isə dərindən nəfəs almağa, özünü sakitləşdirməyə çalışırdı. Birdən bayaqdan divara söykənib gözlərini bir nöqtəyə zilləyən Zümrad xala söykəndiyi yerdən üzüaşağı sürüşərək yerə yıxıldı. Huşunu itirmişdi.
-Mama!-deyə qızlar təlaşla ona tərəf əyildilər.
Nuray ağlayır, anasının yanaqlarına vururdu.
-Ağlama, özünə gəl.-Günay isə soyuqqanlılığını itirmirdi.-Kömək elə, divana aparaq.
Qızlar birtəhər sürüyə-sürüyə analarını otağa keçirdilər. Lakin qaldırıb divana uzatmağa gücləri çatmadı.
-Tez ol, qaç Səidə xalanı çağır!
Nuray cəld qapıya doğru qaçdı.Çölə çıxıb qarşı qonşunun qapısını bərk-bərk döyməyə, zəngini basmağa başladı. Qapıya qonşunun ortancıl oğlu Elşən çıxdı.