Qarşısında Nurayı, həm də ağlayan görcək:
-Nə olub?-deyə təlaşla soruşdu.
-Səidə xala evdə?
-Yox, aşağı, qonşuya iynə vurmağa düşüb. Nə olub ki?
Başqa vaxt olsaydı, Nuray Elşənin üzünə də baxmaz,ağzını büzüb yanından keçərdi. İndi isə çarəsizcəsinə onun qolundan yapışıb:
-Nə olar, ona de, tez gəlsin də.-deyə yalvardı.-Mamamın ürəyi gedib.
-Yaxşı, gözlə,-Elşən də təlaşlandı,-gəl belə eləyək. Sizdə naşatr var?
-Bilmirəm.-Nuray çaşqınlıqla çiyinlərini çəkdi.
-Onda sən get Şərqiyə xalagildən mamamı çağır, mən naşatrı götürüb sizə keçirəm.
-Hə, hə, yaxşı,-Nuray başını itirmiş halda yerində ora-bura vurnuxdu.
-Nuray, tez ol.-onun çaşqınlığını görən Elşən çiyinlərindən tutaraq astaca onu silkələdi.
-Yaxşı, yaxşı.
Nuray pilləkənləri necə düşdüyünü, qonşudan Səidə xalanı necə çağırdığını bilmədi. Səidə xala digər qonşu Şərqiyə xala ilə yuxarı qalxanda artıq Elşən özünü yetirmiş, Zümrad xalanı ayıltmağa çalışırdı.

Axşamüstü idi. Divanda oturan Xatirə müəllimə aldığı yeni kitabını oxumaqla məşğul idi. Bu vaxt ev telefonu zəng çalmağa başladı. Əyilib dəstəyi götürdü. Dəstəyin digər ucundan Ayanın təlaşlı səsi gəlirdi.
-Alo, bacı, bizə gəl də, qorxuram.
-Niyə, nə olub Ayan?-Xatirə müəllimə onun səsini belə eşitcək təlaşlandı.
-Evdə işıqlar söndü. Deyəsən şotçikdən atıb. Evdə də məndən başqa heç kim yoxdur.
-Başa düşmədim, haradadırlar ki?
-Mama bacı ilə marketə gedib, atamı iş yoldaşı çağırıb, Ramin də ki Talehgildədir.
-Yaxşı, qorxma, indi gəlirəm. Şam zad yandırmısan?
-Yox, balaca bir fənər tapmışam. Tez gəl də.
-Yaxşı, bu dəqiqə gəlirəm. Qorxma.
Xatirə müəllimə dəstəyi yerinə qoyub öz-özünə xalasıgilə deyinə-deyinə əl telefonunu da götürüb evin işıqlarını söndürüb evdən çıxdı. Üçüncü mərtəbəyə düşüb qapının zəngini basdı. Qapı asta-asta açıldı. İçəri doğrudan da qaranlıq idi. Ayan əlində kiçik bir fənər qorxaq baxışlarla ona baxırdı.
-Nə yaxşı gəldin, bacı?
Xatirə müəllimə içəri girə-girə:
-Bunlar hansı ağıllla səni evdə tək qoyub