üstündə batereya yığan telefona yaxınlaşdı. Öz-özünə qmışıraraq telefonu adapterdən ayırıb xalası qızına doğru gələ-gələ:
-Kəmalədir, padruqan.-dedi.
Ayanın üzündəki gülümsəməni isə Xatirə müəllimə yalnız telefonun ekranına baxandan sonra başa düşdü. Çünki ekranda “Xəyal zəng edir” yazılmışdı. Telefonu açıb heç nə olmamış kimi:
-Hə, Kəmalə?-dedi.
-Salam, Kəmalə deyil, Xəyaldı. Adım gəlmədi ki?
-Sağol, yaxşıyam. Sən necəsən?
-Mən də yaxşıyam,-Xəyal müəllimə çaşqınlıq içərisində,-məni tanımadın ki?-deyə soruşdu.
-Hə, çox sağol. Xalamgildəyəm, elə onlar da mənə surpriz eləyiblər.
Nəhayət onun nə demək istədiyini başa düşən Xəyal müəllim:
-Başa düşdüm,-dedi,-aşağı gələ bilməzsən?-ümidsiz halda soruşdu.
-Aşağıdasan?-Xatirə müəllimə özündən ixtiyarsız dodaqlarını büzdü.
-Buradadır?-bu vaxt Dilşad xala dilləndi.-Ona de, aşağıda durmasın, çıxsın bizə.
-Yox, yox, eybi yox,-bunu Xəyal müəllim də eşitdi,-gəlmə, sonla danışalıq.
-Hə yaxşı, hələlik.
Xatirə müəllimə telefonu söndürdü. Xalası ona baxdı.
-Nə olub, gəlmir?
-Yox, burada deyil ki. Nişanlısı ilə gəzməyə çıxıb.
-Hmm.-deyə Dilşad xala qaşlarını çatdı.
Vəziyyəti başa düşən bircə Ayan idi ki, o da öz-özünə qımışırdı. Aşağıda isə Xəyal müəllim suyu süzülə-süzülə gəldiyi kimi də evinə qayıtdı.
Qonşuların köməyi ilə huşu özünə gətirilən Zümrüd xala güc-bəla ilə də olsa qızlarını hazırlığa yollaya bilmiş, özü isə qonşusu Səidə ilə dərdləşirdi. Bu vaxt qapı döyülməyə başladı. Zümrüd xala qonşusuna baxıb təlaşla:
-Yenə gəldi.-deyə gözlərini bərəltdi.-Mən neyləyəcəm indi?
-Ay qız, bəlkə heç o deyil? Bəlkə Ramizdir, işdən gəlib məni axtarır?-Səidə xala onu sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Yox e, bayaq da qapı belə döyülürdü.-Zümrüd xalanın rəngi ağappaq olmuşdu.
-Dayan, mən baxaram,-deyib Səidə xala qapıya doğru getdi. Gözlükdən baxıb təəccüblə dodaqlarını büzdü.-Bur dənə kişidir.-dedi.
-Bəhramdır da.-Zümrüd xala ayağa durub təlaşla qapıya doğru gəldi.
-Yox ay qız. Mən Bəhramı tanımıram? Bu o deyil.
Zümrüd