ə bunların üçünə görə özünü çox pis hiss eləyir, deyir bütün günah məndədir. Mən də fikirləşdim ki, onlara kömək eləsək, ancaq ikimiz eləyə bilərik.
Mehdi gözlərini qıyıb düşünməyə başladı. Asyadan qaçış yox idi. Digər tərəfdən də düşündü ki, bəlkə o düz deyir? Küsülüləri barışdırmaq, yenidən o möhtəşəm altılığı bərpa eləmək elə onların işidir?
-Düz deyirsən, Asya bajı,-deyə düşüncəli halda dilləndi,-onları barışdırmaq lazımdır. Amma əvvəlcə nə eləməli olduğumuzu fikirləşməliyik. Əli tərsdir, kənardan elə sakit görünməyinə baxma. O, Ayanı danışdırmısa, Yusifi heç danışdırmayacaq.
-Bilirəm, Əli əslində özündən küsüb. Birinci onu özü ilə barışdırmaq lazımdır. Amma necə?
-Bəlkə əlinə güzgü verək?-deyə Mehdi sevincək dilləndi.-Özünə baxıb danışsın.
-Mənə bax e, gör kimdən kömək istəyirəm.
-Yaxşı, zarafat elədim. Onu özü ilə necə barışdıraq?
Asyanın gözü bu vaxt pilləkənləri düşən Nigar müəlliməyə sataşdı. Gözləri parıldadı.
-Nigar müəllimə!-dedi.-Onunla danışaq!
-Hə, bircə dəli həkimimiz çatmırdı?-deyə Mehdi ağzını büzdü.
Lakin Asya ona əhəmiyyət verməyib pilləkənə doğru getdi.
Ayan sinfin qapısında əlləri qoynunda çölə boylanırdı. Məktəbin bu səs-küyü, ağ neft iyi verən bu dəhlizləri üçün necə də darıxmışdı. Elə onun üçün də. Amma nifrət eləyirdi ona. “Bir canım daha olsa, sənə vermərəm.”deyə hər axşam onun şəkli ilə danışırdı. Beləcə dəhlizə boylanırdı ki, ara pilləkəndən çıxıb üzü sinfə doğru gələn Əlini gördü. Əvvəl geri çəkilib sinfə qayıtmaq istəsə də sonra “Xeyir ola, mən niyə qaçıram?” deyə düşünüb yerini daha da rahatladı. Gözlərini yayındırıb üzbəüz pəncərəyə baxmağa başladı. Əli də uzaqdan onu görmüşdü. Özünü itirmədən, yenə fikirli imiş kimi gözlərini yerə dikib ona doğru yaxınlaşdı. Hər ikisi digərinə baxmamaqda qərarlı idi. Amma gözləri onlardan daha vəfalı çıxdı. Çünki gözlər qəlbin aynası idi. çünki ürəkləri bir-biri üçün atırdı. Ayan bərabərliyində çatanda Əli özündən ixtiyarsız gözlərini qaldırıb onun gözlərinə baxdı. Elə Ayan da nə