dərsini təkrarlayan Züleyxaya yaxınlaşıb pıçıldarcasına:
-Zülüş, bilirsən neyləmək istəyirəm?-dedi.
-Neyləmək istəyirsən, can?
-İsmayıla hədiyyə almaq.
-Ad günüdür ki?
-Yox e, onun ad günü noyabrda idi. Sabah sevgililər günüdür. Ona görə də nəsə almaq istəyirəm.
-Nə xoşbəxt insanlarıq e. Sevgililər gününü ildə iki dəfə qeyd eləyirikr? Bir qışda, bir də yayda. Yaxşı,-Züleyxa çəkinə-çəkinə ona baxdı,-bəs pulun var?
Sevil gülümsəyərək ona göz vurdu:
-Narahat olma, qəpik-qəpik yığmışam. Bacı ad günümdə heç nə ala bilməmişdi, beş manat vermişdi ki, nə istəsən, alarsan. Sonra arada mamanın verdikləri də var. yəni, On manata yaxın pulum var.
-Hmm, yaxşıdır ki. Bəs nə almaq istəyirsən?
-Bilmirəm, ömrümdə heç vaxt bir oğlana hədiyyə almamışam. Həm də elə bir şey istəyirəm ki, məndən yadigar qalsın. Mən olmasam da məni xatırlatsın.
-O axırıncı nə idi?-deyə Züleyxa tərs-tərs ona baxdı.
-Nə bilim, Zülü. həyatdır da. Bilmək olmaz, bu hara qədər gedəcək.
-Yaxşı, bu gün dərsdən çıxanda hədiyyə dükanlarına baxarıq.
-Amma biraz tez çıxaq ki, İsmayıl bizi görməsin.
-Oldu. İndi icazə ver, dərsimi təkrarlayım.
-Caan, bağışla.-deyə Sevil Züleyxanın boynunu qucaqlayaraq tez də çəkildi və sevinə-sevinə yerinə qayıtdı.
Kərəm ayaqlarını çəkə-çəkə müəllimlər otağına yaxınlaşırdı. Sinif rəhbərinin onu niyə çağırdığını təxmin etmişdi. İçində qorxu və narahatlıqla içəri boylandı. Müəllimə yoldaşı ilə söhbət eləyən Mirvari müəllimə onu görüb əli ilə gəlməsini işarə elədi. Daxili həyəcan və narahatlıığını hiss elətdirməməyə çalışan Kərəm içəri girdi. Mirvari müəllimə söhbətini yekunlaşdıraraq başı ilə Kərəmə işarə eləyib arasınca gəlməsini işarə elədi. İçəridəki digər bir otağın-dərs hissə müdirinin otağının qapısını açıb içəri keçdi. Görünür, hissə müdirindən icazəsi var idi. kərəmə oturmasını deyən Mirvari müəllimə keçib onunla üzbəüz oturdu. Mənalı-mənalı bir xeyli onu süzüb ciddi üz ifadəsi olaraq onun üzünə baxıb:
-Sən neyləmək fikrindəsən, Kərəm?-deyə soruşdu.
-Başa