olduğunu başa düşmədən gözlərini pəncərədən çəkib ona baxdı. Sual, həsrət və kədər dolu baxışlar. Cəmi bir neçə saniyə və hər şey əvvəlki vəziyyətinə döndü. Əli tez gözlərini ondan çəkib yanından ötərək sinfə girdi. Ayan isə dayandığı yerə kilidlənib yenə pəncərəyə boylandı.

Artıq ikinci dərs üçün zəng içəri vurulmuşdu. Mehdi ilə Asya dərsə gecikdiklərindən tələsik pillələri iki-iki, üç-üç qalxırdılar. Asya təlaşla:
-Oy boje, əməlli-başlı gecikmişik.-deyirdi.
-Deyənə bax!-deyə Mehdi tərs-tərs ona baxdı.-Sən deyildin, psixoloqla söhbətə qalan?
-Xoroşo da, Mixaylo, neyləyim, kefimdən eləmirdim ki?
Yaxşı, yaxşı, əsəbləşmə, Asya bajı.
-Ee, mənə Asya bajı demə, bajı heç demə!-deyə Asya üzünü turşutdu.
-Pah, zərlərin tökülər?
Onlar beləcə ikinci mərtəbəyə çatıb dəhlizə dönürdülər ki yuxarıdan kimsə Mehdini səslədi:
-Mehdi, ay Mehdi, bura bax.
Onlar başlarını qaldırıb səs gələn tərəfə baxdılar. Bu Zərifənin rəfiqəsi Nigar idi. \ -Yenə Mehdi?-deyə Mehdi bezgin halda üzünü turşutdu.-İndi nə olub?
-Bir dənə bura gəl. Sənə vacib sözüm var.
Asya özünəməxsus bir təbəssümlə bir yuxarıdakı Nigara, bir də Mehdiyə baxdı.
-Xoroşo, mən gedim.-deyib ondan aralandı.
Mehdi isə nə olduğunu xəbər ala-ala üçüncü mərtəbəyə qalxdı. Sinfə qayıdanda isə üzü gülürdü.
Daha bir dərs keçdi. Tənəffüsdə Züleyxa narahat şəkildə arxaya dönüb əlindəki dəftəri söhbət eləyən Asya ilə Ayana göstərdi.
-Qızlar, bəlkə bunun həllini biləsiniz?
Qızlar gözlərini qıyıb dəftərdəki misala baxdılar. Sonra:
-Yox e Zülü, bizlik deyil.-deyə üzlərini Züleyxaya tutdular.
-Eybi yox, canınız sağ olsun.-deyə Züleyxa qabağa dönmək istəyirdi ki, bayaqdan bu mənzərəni izləyən Sevinc əlindəki karandaşı testin üstünə atıb:
-Zülüş, nə olub? Misalı həll eləyə bilmirsən?-deyə onu səslədi.
Yenidən arxaya dönən Züleyxa məyusluqla Sevincə baxıb “Hə, can.”deyə başını yellədi.
-Gözlə, bir dəqiqə.-sanki Sevincə də elə bu lazım idi. O arxaya boylanıb Kənanla söhbət eləyən Yusifi səslədi-Dost, bura gəl.
-Yox