x Sevinc, lazım deyil.-deyə Züleyxa etiraz eləsə də Sevinc ona qulaq asmadı.
-Nə olub?-deyə Yusif Sevincə yaxınlaşdı.
-Dost, xahiş eləsəm, Zülüyə kömək eləyə bilərsən? Misalı həll eləyə bilmir.
Yusif təəccüblə əvvəlcə Sevincə baxsa da, onun xahiş dolu gözlərindən keçə bilmədi.
-Yaxşı, Zülü, gətir görüm nəyi eləyə bilmirsən.-deyə ən arxa partaya keçdi.
Qulaqlarına qədər qızarmış Züleyxa isə buna sevinməli, ya da təəccüblənməli olduğunu bilmədən dəftərini də götürüb Yusifin yanına keçdi. Beləcə Yusif misalı ona başa sala-sala həll elədi. Onsuz da məsələdən xəbərdar olan Asya isə arxaya dönüb Sevincə baxdı və başını bulaya-bulaya:
-Tı oçen ploxaya devoçka.-dedi.
-Znayu, znayu.-deyə Sevinc də köks ötürərək cavab verdi.
Əli yenə də sinifdə dura bilməmiş, özünü çölə atmışdı. Fikirli-fikirli əlləri cibində gəlib bufetə çatmışdı. Bura yenə də rəflərin qabağına düzülüb qoğal, duzlu peçenye, mevə şirəsi istəyən, “Nisyə yaz, vallah sabah gətirəcəm.”deyə yalvaran məktəblilərlə dolu idi. Əli stullardan birini çəkib üzü pəncərəyə tərəf oturdu. Yenə eyni şeyləri düşünür, yenə eyni şeylərə yanırdı. Həyat artıq gözündə mənasızlaşmışdı. Heç nə, heç kim vecinə deyildi. Bir ömr boyu baxmaq arzusunda olduğu gözlərə bir ömr boyu həsrət qalmaq məcburiyyətində idi. Uğrunda ölməyə belə hazır olduğu insan üçün artıq çoxdan ölmüşdü. Özünü tanıyandan bəri onu bu həyata bağlayan yeganə varlıq artıq onu həyatından silmişdi. Bütün bunlarda isə tək günahkar var idi:o da özü idi.
-Oturmaq olar?-sol tərəfdən gələn tanış səs onu fikirdən ayıltdı. Tez gözlərini pəncərədən çəkdi. Nigar müəllimə yarıəyili vəziyyətdə ona baxıb gülümsəyirdi.
-Olar, olar, müəllimə, buyurun.-Əli tez dikəlib oturacaqda ona yer göstərdi.
Nigar müəllimə eyni təbəssümlə onun yanında oturdu. Havadan-sudan söhbət saldı.
-Necəsən ay Əli? Dərslərin necə gedir?
-Pis deyil, müəllimə.
-Yaxşı da deyil?
Əli dinməyib çiyinlərini çəkdi. Nigar müəllimə üz ifadəsini dəyişmədən:
-Telefonda danışdıqlarımızı unutmusan