deyəsən?-deyə soruşdu.
Əli yenə dinmədi. Bu dəfə gözlərini qarşısındakı masaya dikdi.
-Mənə borclusan, Əli.-Əli Nigar müəllimənin bu gözlənilməz müraciətindən təəccüblənib ona baxdı.-Keçən dəfə mən danışmışdım, sən qulaq asmışdın, bu dəfə sən danış, mən qulaq asım.
Əli narahat halda yerində qurdalandı. Danışmaq indi onun istəyəcəyi ən son şey idi. Əslində özü də bilirdi ki, buna çox ehtiyacı var, amma danışa bilməzdi. Ürəyində kilid vurduğu sirlərini heç kiminlə bölüşə bilməzdi. Elə bu anda zəngin vurulması da sanki onun üçün çıxış yolu oldu. Cəld ayağa qalxıb:
-Müəllimə, zəng vuruldu, mən gedim.-dedi.
Söhbətin alınmadığına görə məyus olsa da Nigar müəllimə gülümsəyərək yalnız:
-Yaxşı get,-dedi, sonra nə düşündüsə,-Əli, nə vaxt danışmaq istəsən, mən səni eşitməyə hazıram.-deyə onu səslədi.
Artıq bir-iki addım aralanmış Əli ayaq saxlayıb geri döndü. Razılıq bildirərək:
-Çox sağolun, müəllimə. gələrəm.-dedi.
Lakin özü də bilirdi ki, bunu yalnız Nigar müəllimənin könlünü qırmamaq üçün deyir.
Orta pilləkən, üçüncü mərtəbə. Kənan pilləkənin başında dayanıb sevinclə bir əlindəki kiçik, zərli bağlamaya, bir də Zərifəyə baxırdı. Heyrət və çaşqınlıq içində idi.
-Mən...mən bilmirəm nə deyim... Çox sağol. Sən haradan bildin ki, bu gün mənim ad günümdür?
-Onu soruşmazlar,-deyə Zərifə gülümsəyərək çiyinlərini çəkdi,-bizim də özümüzə görə kruqumuz var.
-Kruq e,-onun bu sözünə ürəkdən gülümsəyən Kənan əlini uzadıb onun əlindən tutdu,-yaxşı ki, varsan.-sonra dərindən köks ötürüb onun gözlərinə baxaraq-Çox qorxuram.-dedi.
-Niyə?
-Çünki çox xoşbəxtəm.
-Qorxma, qorxan gözə çöp düşər.-Zərifə astaca əlini Kənanın əlindən çəkib-Yaxşı, göeən olar.-dedi. Sonra maraqla ona baxıb-Gördün, mən sənin haqqdan səndən çox bilirəm?-dedi.
-Borc olsun. Sənin kruqun mənim də kruqumdur. Mən sənin haqqında daha çox şey öyrənərəm.
Onlar beləcə şirin-şirin söhbət eləyirdilər ki Nigarın səsi eşidildi.
-Ay qız, ay Zəriş, gəlmirsən? Camaat geyinib zala girdi e.
Zərifə pilləkənin