həkimi”demirəm e,-Mehdi psixoloqun otağını işarə elədi,-ağıllı adam mənim zarafatlarıma gülür. Deməli, Əlininki keçib.-Onun bu sözünə Asya özünü saxlaya bilməyib dodaq qaçırdı.-Gördün, sən də gülürsən. Sonra da deyirsiniz, Mehdi çox danışır, Mehdinin çənəsi düşüb, Mehdi qeybətcildir...
-Xoroşo Mixaylo, xoroşo.-Asya bezgin halda onun qolundan darta-darta özü ilə sinfə doğru aparmağa başladı.
Məktəbdə ikinci növbənin dərsi başlamışdı. Bu dəfə də Xatirə müəllimə gec çıxmalı olmuşdu. Yolboyu yeddi il əvvəlki ad gününü xatırlayırdı. Ülvinin iç üzü ilə tanış olmamışdan təxminən bir həftə əvvəl məktəbdəki son ad gününə tort gətirmişdi. Dərsdən sonra tortu da alıb sinif yoldaşları ilə bufetə getmiş, burada ad gününü onların əhatəsində keçirmişdi. Adətən doğum günü tortunun orta hissəsi səbəbkarın olur. Amma Ülvi bu dəfə də bic tərpənmiş, Xatirənin saflığından yararlanıb orta hissənin yarısına da göz dikmişdi. İndi Xatirə müəllimə həm özünü, həm də Ülvini danlaya-danlaya bunları düşünürdü. Birdən yenə də qabağının kəsildiyini hiss elədi. Ayaq saxladı, başını qaldırıb qarşısındakının kim olduğunu aydınlaşdırmağa cəsarət eləmədi. Əl-ayağı titrədi, bədəninə soyuq tər gəldi.
-Yenə də sən?
-Bağışla, səni nalahat elədiyimi bilmidim.
Xatirə müəllimə yalnız indi dərindən nəfəs alıb səs sahibinin üzünə baxdı.
-Xəyal, sən idin?
-Hə, sən kimi gözləyidin?
-Heç kimi.-deyə gözlərini qaçırdı. Sonra yenidən ona baxıb-Xeyir ola, sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu.
Xəyal müəllim əvvəlcə ətrafa boylandı, sonra gülümsəyərək:
-Gəzək bilaz?-deyə ona baxdı.
-Olar, gəzək də.
Onlar gündəlik qayğılarından danışa-danışa gəlib yaxınlıqdakı parka çatdılar. Bura şəhərin digər parkından fərqli olaraq kiçik və səssiz yer idi. Buralılar bilir, “Misir parkı”nda elə Misirdəki kimi ağac kölgəsi tapmaq qeyri-mümkündür. Günortalar bura demək olar ki, səhralar kimi boş olurdu. Onlar yaxınlıqdakı oturacaqlardan birində əyləşdilər. Xatirə müəllimə qarşısındakına danışmağa macal vermədən:
-Xəyal,