, dünənə görə bağışla,-dedi,-Xalamgildə idim, aşağıya gələ bilməzdim.
-Eybi yox, belə daha yaxşıdı.
Sanki söhbətin belə açılmağı elə Xəyal müəllimin də ürəyindən idi. Cibindən zərli kağıza bükülü, düzbucaqlı şəkildə bir bağlama çıxarıb ona uzada-uzada:
-Ad günün mübalək.-dedi.-Velmək bu günə qismət imiş.
Bu Xatirə müəllimə üçün gözlənilən olsa da qutunun formasını görüb özünü geri çəkdi.
-Çox sağol, amma mən bu hədiyyəni qəbul eləyə bilmərəm. Bu... bu bahalı hədiyyəyə oxşayır.
Sonuncu cümlə isə Xəyal müəllim üçün gözlənilməz oldu. Üz ifadəsi dəyişdi.
-Başa düşmədim, bahalı, ya da ucuz olmağının nə fəlqi val ki?
-Yox da, Xəyal. Dedim ki, götürə bilmərəm.-deyə Xatirə müəllimə ayağa qalxdı.
-İstəməməyinin səbəbi bunun bahalı olmağıdı, ya bu hədiyyəni mənim almağımdı?
-Nə?
Xəyal müəllim də ayağa durub onunla üzbəüz dayandı.
-Elə bilisən ki, mən bununla sənin gözünə gilməyə çalışılam?-deyə əlindəkini göstərdi.-Mənə “hə”deyəsən deyə dəlidən-qabıqdan çıxılam? Mən səni üzünün gözəlliyinə gölə sevməmişəm ki, qəlbinin gözəlliyinə, saflığına gölə sevmişəm. Onun üçün də sənin qəlbini belə şeylələ fəth eləmək fiklim yoxdu. Əgəl mənim yanımda özünü nalahat hiss eləyisənsə, ağlın, qəlbin yol velmilsə, mən səni daha altıq məcbul eləyə bilmələm.
Danışdıqca Xəyal müəllimin gözləri dolur, dodaqların əsirdi. Dediyi hər cümlənin ardınca da peşman olurdu. Qorxurdu ki, Xatirə müəllimə elə bu cümləyə bənd imiş kimi onun həyatından birdəfəlik çıxar. Elə qorxduğu da başına gəldi. Xatirə müəllimə onunla sağollaşmadan ondan uzaqlaşmağa başladı. Xəyal müəllim əl-ayağı soyumuş şəkildə oturacağa oturdu. Nə xəyallarla aldığı hədiyyəni əlində fırlada-fırlada fikrə daldı.

“İllər əvvəl belə kimi bir parkda yenə də hədiyyəsi əlində qalmışdı. Tələbəlik həyatının ilk illəri idi. Çalışqanlığı ilə digər tələbə yoldaşlarından fərqlənən Xəyal bir gün tələbə yoldaşlarının dili ilə desək “yatdığı” universitetin laboratoriyasından çıxıb tələsik auditoriyalarına doğru gedərkən dəhlizdə bir