a ilə Günay bir-birilərinə baxdılar. Zümrüd xala ayaqlanıb qapıya doğru gedə-gedə:
-Səidədir,-dedi,-təzyiqölçəni gətirməli idi.
Lakin özü də dediyinə inanmırdı. Qapıya çatıb gözlüyə boylanana qədər ürəyi əsməyə, əl-ayağı titrəməyə başladı. “Birdən gələn Bəhram olar.”deyə gözlüyə çatmamış dayandı, baxmağa risk etmədən “Nə olar, olar”deyib qapını açdı. Lakin başını qaldırıb qarşısındakının kim olduğunu aydınlaşdırmağa cəsarət eləmədi. Deyəsən, qarşısındakının da danışmaq fikri yox idi.
-Ata!-otaqdan qapının zəng səsinə çölə çıxan Nuray qapıda atasını görcək anasını yana itələyib atasının boynuna atıldı.
Zümrüd xala isə gözlərini dikdiyi yerdən çəkmədən yerində donub qalmışdı. Qonaq otağının çöl divarına söykənən Günay isə özünü heç nə olmamış kimi aparmağa çalışır, dişini damağına sıxaraq dolmuş gözlərini gizlətmək üçün üzünü mətbəxə tərəf tutmuşdu. Nuray isə hələ də atasının boynunu qucaqlayıb ağlayırdı.
-Ay qızım, olmadı ki belə. İcazə ver, qoy atan içəri keçib bir özünü rahatlasın. Neçə gündür, küçələrdə yatan adamdır.
Aqşin əminin səsi bu qeyri-adi sükutu pozdu. Nuray atasından aralanıb içəri keçməsi üçün kınara çəkildi. Sonuncu cümlə bayaqdan buz heykələ çevrilmiş Zümrüd xalanı özünə gətirdi. Sual və təlaş dolu baxışlarla Aqşin əmiyə baxdı. O isə başı ilə işarə eləyib sərli olmağı bildirdi. Bəhram əmi günahkarlara məxsus bir ifadə ilə arvadına baxıb:
-Evə keçməyə icazə verirsən?-deyə soruşdu.
Zümrüd xala qəhərdən tutumuş səsini rahatlamaq üçün yüngülcə öskürüb:
-Ev sənindir.-dedi.
Bəhram əmi içəri keçib qapının ağzında üzünü yan tutmuş digər qızına baxdı.
-Atanı heç vaxt bağışlamayacaqsan?
Lakin Günayın nə sel olub yanağında tökülən damcılar, nə də köksündən çıxan sinəsi qüruruna qalib gələ bilmirdi.
-Günay, qızım olmadı ki belə.-Aqşin əmi dözə bilməyib yenidən dilləndi.-O sənin atandır. Özünüz də yaxşı bilirsiniz ki, onun heç bir günahı yoxdur. O illərdir sizi görmək ümidi ilə yaşayıb. Ona qarşı bu qədər qəddar olma.
-Günay, dünən axşam