a düşmədim, müəllimə.-deyə Kərəm duruxdu.
-Yox, məncə çox gözəl başa düşdün. Prosto, verməyə cavabın yoxdur. Eşitdiyimə görə bəzi müəllimlərin dərsinə girmirsən, girəndə də ki, onların üzünə qayıdırsan, dərsdən qaçırsan, dərsə gəlmirsən. Bunlar nə deməkdir? Məni başa sala bilərsən? Kimə acıq eləyirsən?
-Müəllimə, nə acığı?
-Sualıma sualla cavab vermə. Sənin bu cavan müəllimlərə antipatiyan var, ya keçdikləri dərsi bəyənmirsən?
Kərəm susur, verməyə cavab tapmırdı. Mirvari müəllimə onu yaman yerdə haqlamışdı. Deyəsən, qorxduğu başına gəlmişdi axı. Ayan xalası qızına hər şeyi danışmışdı?
-Mən də getdikcə bu siniflə fəxr eləməyə başlamışdım. Tərbiyəlidirlər, oxuyandırlar, dar gündə bir-birilərinə dayaq olurlar, müəllimlərinə hörmət edirlər. Tələsmişəm deyəsən. Sən mənə cavab verəcəksən, ya mən şübhələrimin doğruluğuna inanım?
Kərəm başını qaldırıb sual dolu baxışlarla ona baxdı.
-Gözlərini bərəldib elə baxma. Sənin haqqında heç də yaxşı şeylər eşitmirəm, ha! Hərəkətlərini də , kimə necə baxdığını da görürəm. nə vaxt çıxıram, müəllimlər otağının qabağındasan. Özünü yığışdır,-deyə Mirvari müəllimə barmağını silkələməyə başladı,-yadından çıxarma ki, sən burada şagird, onlar a müəllimdirlər. Mənasız şeylərə görə axırıncı ilini hədər eləmə. Eşitdin məni? Elə eləmə ki, bu iş valideynlərinə qədər getsin. Daha balaca uşaq deyilsən ki, ana-atanı məktəbə çağırım. Özünü yığışdır!
Kərəmə iynə vursan, qan çıxmazdı. Oturduğu yerdə büzüşüb qalmışdı. Nə hərəkət eləyə, nə də dinə bilirdi. Sanki üstünə bir ağırlıq çökmüşdü. Sanki hansısa bir qüvvə onu çiyinlərindən yerə doğru basırdı. Ömründə çox danlanmışdı bəlkə, amma belə alçalmamışdı. Deməli, hər nə qədər hislərini və hirsini boğmağa çalışmışdısa, bir o qədər də biruzə vermişdi. Özü də hər iki müəlliminə qarşı haqsızlıq etdiyinin fərqində idi. Amma nə etsin ki, həm ürəyinə, həm də ağlıma söz keçirə bilmirdi. Ürəklə ağıl arasında qalıb onlardan birinə qarşı mübarizə aparmaq çətin idi, onların ikisinə qarşı mübarizə aparmaq