ə baxışlarını öz partasına dikən Əli Ayanın kitabı ona doğru-ortaya sürüşdürdüyünü görüb içdən gülümsədi. Gözlərini kitaba zilləsə də gözucu nəzərlərini ona yetirirdi. Bu xoşbəxtlik idi, ya bədbəxtlik? Yaşanan o qədər hadisədən sonra sevdiyi insan burada-onun yanında idi. Onun hərarətini, varlığını duyacaq qədər yaxında. Gözlərini görəcək qədər yaxında. Bu xoşbəxtlik idi, ya bədbəxtlik? Yanında olsa da danışmağı, cəsarətlə gözlərinə baxmağı, əlinə toxunmağı qadağan olumuşdu. Bu nə idi axı?
-Pereyti k sleduyişey stranice. (Növbəti səhifəni çevirin.)
Sanki bu söz onlar üçün deyilmişdi. İkisi də eyni anda əl atıb vərəqi aşırmaq istədilər. Və eyni anda da ildırım vurmuştək geri atıldılar. Əli od tutub yanan əlini digər ovcunun içinə alıb gözlərini yumdu. “Allahım, məni niyə sınayırsan? O mənə olmazsa, indi niyə yanımdadır? Göndərdiyin bir fürsətdir, yoxsa sınaq?”deyə yenə öz içində danışdı. Bir anlıq içindən bir dəlilik də keçdi. Qrsın artıq bu qadağaları! Baxsın artıq sevdiyinin gözlərinə! Tutsun əlindən! Desin sevdiyini! O onsuz da bunu bilir. Sübut eləsin sevdiyini! Qorxaq olmadığını. Ovcuna aldığı əlini ovcundan çəkib qərarlı şəkildə geri-Ayanın əlinə sarı aparmaq istədi. İndi ətrafdakılar belə vecinə deyildi. Hə, Əli! Cəsarət! Son məsafə, son saniyələr! Amma yox! Anası... O anasına xəyanət eləyə bilməzdi. Ona can verən bir qadına onun üçün canından keçsə belə başqa bir qız üçün xəyanət eləyə bilməzdi. Durdu. Əlini yanına salıb gözlərini yenidən kitaba dikdi. Bu dəfə gözlərini qaldırıb sol tərəfə baxmadı. Baxsaydı bəlkə görərdi-bayaqdan oğrun-oğrun onu izləyən və dolmuş gözləri. Toxunmadı. Toxunsaydı bəlkə hiss edərdi-onun üçün atan qəlbi. Demədi. Desəydi bəlkə bilərdi-onun da necə sevdiyini. Beləcə bu dərs Əli ancaq içində mübarizə aparan şeytanla mələyi dinləməli oldu. Ayan isə bütün dərs boyu oğrun-oğrun baxdığı “ölü”gözlərdən nəsə bir cəsarət, bir ümid gözləyirdi. Hələ bir ara ona doğru uzanan əlin sonra niyə geri çəkildiyini də başa düşməmişdi. Ayan hələ də