ı çatdı.
-Doqquzuncu sinifdən Ləmanın üstünə qışqırmısınız. Qız indi hıçqıra-hıçqıra ağlayır. Səhər də on bir aları acılamısınız. Müəllim, nə olub isizə?
Xəyal müəllim deyəsən doğrudan da heç nə başa düşməmişdi. Qarşısındakı insanın onunla “siz”deyə danışması bir yana, sinif rəhbərlərinə xas əda ilə sorğu-suala tutması onu lap çaşbaş salmışdı.
-Mənə heç nə olmayıb. Ləman dəlsimi pozdu, bil-iki dəfə xəbəldalıq etdim, o isə əhəmiyyət velmədi. Mən də özümü saxlaya bilməyib qışqıdım. Müəllim şagildin üstünə qışqılal da. Bulada böyüdülməli nə val ki?
-Müəllim, sizi tanımasaydım həqiqətən də belə biri olduğunuzu düşünərdim. Amma bilirəm ki, siz şagirdlərinizə qarşı necə qayğıkeşsiniz. Bu hərəkəti sizə heç yaraşdırmadım.
-Ləmanın sinif ləhbəlisiniz?
-Xeyr, sadəcəqızın orada hıçqıra-hıçqıra ağladığnı görüb pis oldum. Şəxsi problemlərinizi məktəbə daşıyıb şagirdlərin də qəlbini qırmayın.
Onun niyə belə dediyini həqiqətən də başa düşməyən Xəyal müəllim ehtiyatla ətrafa baxaraq sonra üzünü ona tutdu.
-Bilmiləm sizi nalahat eləyən nədi, amma mən şəxsi həyatımla məktəbi ayıld eləyə bililəm. Ona qışqılmağım da həqiqətən də hilslənməyimlə bağlıdı. Başqa sualınız yoxdu?
İndi Xatirə müəllimə onu başa düşmürdü. Yəni, dünənki hadisə onu bu qədər dəyişmişdi? Ya o özü “Qaçan qovalanar” prinsipi ilə qaçmağa üz qoymuşdu?
-Yoxdur.-deyib gözlərini aşağı salan Xatirə müəllimə müəllimlər otağına keçdi.
Artıq səhər növbəsi öz yerini günorta növbəsinə vermişdi. Qapı bərk-bərk döyülməyə, zəng tez-tez basılmağa başladı. Dilarə xala təlaşla qapıya gedib gözlükdən baxmadan qapını açdı. İsmayıl onunla salamlaşmadan bacısının qolundan tutub:
-Keç, keç içəri! Səninlə hələ evdə danışacam!-deyə içəri atdı.
-Ay ana, qolum!-Leyla səndələsə də özünü birtəhər saxladı.
-Nə olub a bala?-Dilarə xalaheç nə başa düşmədən qızı ilə oğluna baxdı.
-Qızından soruş!-İsmayıl da içəri girib arxasınca qapını örtdü.
-Neylədim e mən?!-Leyla narazılıqla qardaşına baxdı.
-Ay qız, hələ bir danışırsan da?