Heç olmasa cavab vermə!
-Bir adam kimi deyəcəksiniz nə olub?!
-Nə olacaq, ay mama?! Mən buna görə camaatın oğlu ilə dalaşım ki, bir də bacıma yaxın durma, bu gedib oğlanla əl-ələ gəzişsin.-əsəbindən İsmayılın bənizi ağarmış, gözləri böyümüşdü.
Dilarə xala sakitliyini pozmadan çevrilib arxasında gizlənən qızına baxdı. Leyla isə:
-Əl-ələ deyildik!-deyə Leyla özünü müdafiə elədi.
-Ay qız, sus!-İsmayıl hirsindən yumruğunu divara vurdu.
Dilarə xala isə hələ də qızına baxır, cavab gözləyirdi. Leyla gözlərini yerə dikib bayaqkından fərqli səs tonu ilə danışmağa başladı.
-İki aydır ki, dalımca gəlir. Bizim unidə oxuyur, bir kurs yuxarıda. İsmayıl da tanıyır, bir-iki dəfə kəllə atıb. Hər dəfə deyirdim ki, gəlmə, qardaşım hirslənir, əl çəkmirdi.
Leyla bunu deyib susdu. Onun sonuncu cümləsindən nə demək istədiyini başa düşən İsmayıl:
-Maşallah, bizim qız da dünəndən razı imiş.-dedi.-Mən boş yerə özümü dağıdıram ki.
-Nədir e, nə var ki, burada? Guya özün heç qız istəməmisən, heç qızla söhbət eləməmisən?
-Leyla!
-Nə Leyla? Sevilin bacısı sizi yolda əl-ələ tutmamışdı?
-Leyla, bəsdir!
-İndi neyləyək ki, sənin sevgilin səni atdı? Buna görə başqaları xoşbəxt ola bilməz?
-Bəsdir dedim sənə!-indi əsəbindən İsmayılın nəinki gözləri böyüyür, hətta süzülən yaşlar yanağını isladırdı. Sonuncu cümləni deyərkən də səsində titrəmə, kövrəklik duyuldu.
Bayaqdan susan Dilarə xala qızına işarə eləyərək:
-Sən keç otağa.-dedi.-Məndən bu qədər şeyi gizlətməməli idin.
Leyla ayağını soyunub tələsik otağına doğru getdi. Dilarə xala üzünü hirsli-hirsli üz-gözünü silən oğluna tutdu.:
-Sən də keç, əl-üzünə su vur, sonra otağına get, sakitləş. Axşam danışarıq.
Başını yelləyən İsmayıl cəld ayaqqabılarını soyunub özünü vanna otağına yetirdi.
Axşamüstü idi. Hava küləkli olsa da soyuq deyildi. Axşamın fəslinə uyğun sərin yeli insanda xoş duyğular oyadırdı. Amma deyəsən Yusifin içində hələ də qışın ayazlı çovğunu qurtarmamışdı. Azad müəllimgilin binasının qabağındakı çardaqda qaşlarını