ı düyünləmiş halda oturmuşdu.
-Necəsən yalançı sevgilim?-qulağının dibindən anidən gələn bu səsə diksinib sola baxdı.
-Ceyran? Qorxutdun məni.-damağını dartan Yusif ona yer göstərdi.
-Mən də gələ-gələ binaya baxıram, deyirəm ay Allah, bu binanın üstünü niyə qara buludlar alıb?-Ceyran test blankı ilə çantasını kiçik dairəvi masanın üstünə qoya-qoya deyirdi.-Sən demə, bizim yalançı dost fikirli imiş. Nə olub, rədd cavabı almısan? Baxım,-deyə əli ilə Yusifin çənəsindən tutub üz-gözünə nəzər saldı,-yox, sillə izi zad yoxdur.
-Yaxşı da Ceyran.-Yusif onun əlini geri çəkdi.-Rədd cavabı alasa nəsə demişəm ki?
-Daha sənə sözüm yoxdur. Nəyi gözləyirsən ay qardaş? Özü gəlib sənə nəsə desin?
-Bu Cavid var idi e, rus gədə. keçən dəfə onun anası zəng eləyib Sevincin anasına eşitdirib ki yayda sizə gələcəyik, elçiliyə.
-Başın sağ olsun. Sevinc nə deyib?
-Deyəsən, Sevincin ürəyi hələ də ondadır.
Yusif köks ötürərək yenidən düyünlü qaşlarını yerə dikdi. Ceyran da susdu. bir xeyli uzaqlara baxıb fikrə daldı. Sonra nəsə xatırlamıştək gülümsədi. Gözünü dikdiyi yerdən çəkməyərək:
-“Gün keçdi”filminə baxmısan?-deyə soruşdu.
-Hansı, sonunda “Gəl ey səhər”mahnısı oxunan?
-Yox e,-gözlərini uzaqlardan çəkən Ceyran kinayə ilə ona baxdı,-o “Uşaqlığın son gecəsi”dir. Bu Flora Kərimova oxuyur e, “Bir axşam, taksidən düşüb...”
-Hə, yadıma düşdü. Belə bir-iki dəfə bamışam. Nə olub ki?
-Deyirəm sən də oradakı Oqtay kimi iyirmi ildən sonra Bakıya gələn Sevincə şəhəri gəzdirmək fikrindəsən?
-Mənə heç o da qismət olmayacaq.-Ceyranın nə demək istədiyini başa düşən Yusif kinayə ilə gülümsündü.
-Düz deyirsən. Bu cəsarətsizliklə getsən, daha nələr qismət olmayacaq, onu bir Allah bilir. Əsmər də son saniyəyə kimi Oqtayın dilindən çıxacaq o iki kəliməni gözlədi. Amma kimə deyirsən, Oqtay dünyanın ən fərasətsiz insanı imiş. İki kəlimə bir ömrü dəyişəcəkdi, amma o...
-Dayan e, Ceyran. Birincisi bu kinodur. İkincisi də ki, oradakı qız oturub illərlə Rusyetdəki sevgilisinin yolunu gözləməyib