ki. Elə bilirsən, deməyə cəhd eləməmişəm? Elə keçən dəfə də deyəcəkdim, Sevinc özü ortalığa bu elçilik söhbətini atdı.
-Bəs sən demişdin, Cavidin o hərəkətindən sonra Sevinc ona nifrət eləyir?
-Hə, elə deyirdi. Amma neyləsin, o da ürəyinə söz keçirə bilmir.
-Hə, yalançı sevgilim. Sənin işin əməlli-başlı qəlizdir.-Ceyran əlini onun çiyninə vurdu. Sonra telefonda saatına baxıb-dur, uje saat altıdır.-dedi.

Rəfiqəsi Günelin ad günündən qayıdan Nigar müəllimə yolunu yenə o dar, qaranlıq küçədən salmışdı. Əslində fikri bayaqkı ad günündə qaldığından bura necə gəldiyini də bilməmişdi. Nə qədər ki, gec deyil geri qayıdıb buradan çıxmağı düşündü. Lakin bu vaxt beş-on addım aralıdan sanki can çəkişən insan səsi eşitməyə başladı. Bu daha çox zarıltıya oxşayırdı. Qorxsa da maraq onu irəli getməyə vadar elədi. Yaxınlaşdı. Kimsə özünü oturmuş vəziyyətdə divara söykəmiş, əlləri ilə üşüyən adamlartək özünü qucaqlamışdı. Biraz da yaxınlaşdı. Bu ki iki həftə əvvəl elə buradaca anası ilə onu oğrudan qurtaran oğlan idi. Nə olduğunu başa düşməyən Nigar müəllimə qorxa-qorxa ona tərəf əyildi:
-Yaxşınız?-deyə veriləcək ən şablon sualı verdi.
Qadir gözlərini qaldırıb başının üstündəki tanış simaya baxdı. Onu nə dərəcədə tanıdı, o məlum deyil. Çünki özü tanınmaz halda idi. Hədəqədən çıxarcasına böyümüş və qan çanağına dönmüş bulanıq göy gözləri, meyikttək ağarmış bənizi, dayanmadan bir-birinə dəyən dişləri indi onu anaların uşaqlarını qorxutduqları xortdana bənzədirdi. Psixoloq da bu xortdandan qorxub geri atılsa da sonra birtəhər özünü ələ alıb yenidən ona yaxınlaşdı.
-Nə olub? Xəstəsiniz?
Qadir yem görmüş ac canavartək gözləri parıldayaraq ayağa durdu. Titrəyə-titrəyə:
-Sss..sənfdə pul varf? Pp...ppul... mənə pul ver...-dedi.
Hər şey aydın idi. Nigar müəllimə bir-iki addım geri getdi. “Yaman yerdə axşamladım”məsəli indi onun bu vəziyyətini tam mənasında uzah edirdi. Köməyi olmayacağını bilsə də psixoloq dilini işə saldı:
-Baxın, mən psixoloqam, əgər istəsəniz, danışa