a bilərik.
-Mən də psixəm, əgər istəsəm...mənə pul ver.
-Məndə sənin istədiyin qədər pul yoxdur.
Qadir heç nə deməyib geri getdi və titrəyə-titrəyə yerinə oturdu. Ciblərini gəzdi. Gödəkçəsinin cibindən cığcığa kağız çıxardı. Qatını açıb acgözlüklə içinə baxdı, barmaqlarını üstündə gəzdirib dilinə vurdu. Dilinə heç nə dəymədiyindən acıqlanaraq kağızı yerə atdı. Sonra nə düşündüsə ayağa durdu, şüursuz şəkildə onu izləyən Nigar müəlliməyə yaxınlaşdı. Onun çiyinlərindən tutub biraz hirs, biraz da yalvarışla:
-Mənə pul ver, mənə kömək elə!-dedi.
Qorxaraq özünü yığıb gözlərini bərk-bərk yuman Nigar müəllimə “Burax!”deyə qışqırdı. Onun bu səsindən sanki ayılan Qadir onu buraxıb bir-iki addım geri getdi.
-Qorxma, səni incitmək istəmirəm. Amma mənə kömək elə, yoxsa mən öləcəm.
Özünü birtəhər ələ alan Nigar müəllimə:
-Yaxşı, yaxşı, sənə kömək eləyəcəm.-dedi.-Sənə o istədiyin şeyi tapacam.-yerdəki kağızı işarə elədi.-Amma mənə vaxt ver, zəng eləyim, gətirsinlər.
-Doğrudan?-deyə balaca uşaqlartək sevinən Qadir gözlərini bərəldərək-Tez gətirsinlər.-dedi.
-Narahat olma, gətirəcəklər. Sən keç otur, orada,-Nigar müəllimə əsə-əsə ona bayaqkı yerini göstərdi,-indi zəng eləyirəm.
Qadir istədiyi alınanda sevinən balaca uşaqlartək gedib əvvəlki yerində oturdu. Lakin halı daha da pisləşməkdə idi. Bir gözü onda olan psixoloq kənara çəkilib qorxa-qorxa təcili yardımın nömrəsini yığdı. On-on beş dəqiqədən sonra təcili tibbi yardım maşını ilə Qadiri xəstəxanaya gətirdilər. Qeyri-adi pasiyentini tək buraxmayan Nigar müəllimə təlaşla dəhlizdə o tərəf-bu tərəfə gedib gəlirdi. Bu vaxt qonşu otaqlardan birindən çıxan cavan bir həkim oğlan onu görüb:
-Nigar, sən xeyir ola burada?-deyə təlaşla ona yaxınlaşdı.-Bibiyə nəsə olub?
-Ümid,-tanış birini görcək Nigar müəllimə sanki rahatlaşdı,-yox, bibi yaxşıdır. Bir tanış var, onu gətirmişəm.
-Nə olub, avariya düşüb?
-Yox, abstinensiya.
Ümid həkim geri gedib təəccüblə ona baxdı.
-Mən sənin məktəbdə psixoloq işlədiyini eşitmişdim. Sənin