belə adamlarla nə işin var?
-Əslində şagirdimin qardaşıdır. Həm də tanış idi, o vəziyyətdə qoya bilməzdim.
-Ailəsinə xəbər vermisən?
-İnan ki, əlaqə yarada biləcək nə bir nömrə, nə də ünvan var.
Elə bu vaxt qarşıdakı palatadan bir həkim çıxdı. Nigar müəllimə onu görcək:
-Həkim, vəziyyəti necədir?-deyə soruşdu.
-Siz nəyisiniz?-deyə orta yaşlı bu kişi eynəyinin altından onu süzüb soruşdu.
-Tanışı, onu bura mən gətirmişəm. Ona görə də mənə hər şeyi mənə deyə bilərsiniz.
-Xəstə bura gətiriləndə kəskin abstinensiya halında idi. Halından da görünür ki, uzun müddətdir aludədir. Təcili reablitasiya mərkəzinə yatırılmalı və müalicə olunmalıdır. Bir də analizləri verilməlidir, yoluxucu xəstəlik əlamətləri var. Hər iki hal üçün də ailəsinin burada olmağı lazımdır.
Həkim bunları deyərək aralandı. Nigar müəllimə çarəsiz vəziyyətdə dəhlizdəki oturacağa oturub əllərini dizlərinə dirədi. Həqiqətən də yaman yerdə axşamlamışdı. Nə Qadirin ailəsini tanıyırdı, ki, Zərifəni ancaq bir-iki dəfə üzdən görmüşdü, nə də ki, bu qeyri-adi tanışını burada köməksiz qoyub gedə bilərdi. Onu belə görən Ümid həkim:
-Nigar, nəsə kömək lazımdırsa...-ona tərəf əyilib astaca dilləndi.
-Sağol, Ümid. Amma inan indi özüm də özümə kömək eləyəsi halda deyiləm.

May ayının onu, həftənin bazar günü idi. Artıq neçə gün idi ki, gedən hazırlıqlar başa çatmış, küçələr, yollar gül-çiçəyə bürünmüşdü. Ölkənin hər yerində olduğu kimi bu kiçik şəhərdə də “Gül bayramı”qeyd olunurdu. Xüsusilə də şəhərin mərkəzi parkında bayram abu-havası yaşanırdı. Əl işlərini nümayiş etdirən kim, çalıb oxuyan kim, şəkil çəkdirən kim. Hazırlıqdan qayıdan Ayangil yollarını buradan saldılar. İlk əvvəl gəlmək istəməsə də Ayan rəfiqələrinin təkidindən sonra razılaşmalı olmuşdu. Peşman da olmamışdı. Parka ayaq basdıqları andan ətrafdakı bayram abu-havası onun həftələrdir tutqun simasına işıq gətirmişdi.
-Doroqoya, kaş ki, Sevil də əl işlərini bura verərdi,-deyə sıra ilə düzlmüş əl işlərinə baxan Asya dilləndi.
-Hə, keçən il