səssiz dayanmışdılar.
-Dost, istəyirsən Əli ilə mən danışım?-deyə Sevinc səssizliyi pozdu.
-Yox, yox, nə badə. Danışmır öz bilsin. Ona yalvaran deyiləm. Parkı gəzək, yoxsa evə gedək?
-Evə gedək. onsuz da səs-küy başıma düşür.
Onlar beləcə gəzə-gəzə parkdan çıxdılar. Söhbət eləyə-eləyə yolu yarı eləmişdilər. Söhbət əsnasında Sevinc:
-Dost, sən hələ sənədlərini təsdiqlətdirməmisən?-deyə soruşdu.
-Yox e, təsdiqlədərəm də.-Yusif bezgin halda üzünü turşutdu.-Axot var?
Yusifin həyatına qarşı belə laqeydliyinə dözməyən Sevinc onunla danışmaq qərarına gəldi.
-Dost, bax, özün Əlini qınayırsan, deyirsən ki bir qıza görə həyatını, gələcəyini sual altında qoyur. Amma kənardan baxanda sən ondan da betər gündəsən. Deyəcəksən ki yox, Əli məni danışdırmır deyə belə qərarsızam, fikirliyəm ,amma bilirəm ki belə deyil.
Sevinc danışdıqca Yusif təəccüblə ona baxır, heç nə başa düşmədən gözlərini döyürdü.
-Dost, sən nə danışırsan? Nə qız, hansı qız?
-Yaxşı da Yusif. Nə vaxta qədər gizlədəcəksən? Deməli olduğun bəlkə də ən birinci adam mənəm, amma sən məndən də gizlədirsən.
-Dost, mən səni başa düşmürəm.-deyə Yusif təəccüblə onun üzünə baxan Yusif deyəsən onu anlamamışdı.
-Dost, mən səni başa düşmürəm,-yolun ortasında durub onun ağzını yamsılayan Sevinc,-yaxşı da, adam bu qədər yalançı olmaz-deyə ona göz də vurdu.-Yusif isə həqiqətən də anlaşılmazlıq içində idi. Əgər Sevinc hələ də Cavidi sevir və onu gözləyirsə bəs o kimə eyham vururdu? Sevinc isə danışmaqda idi.-Deyək ki, mənə demirsən nə isə başa düşdüm. Heç olmasa özünə de də. bayaq düz qabağında idi, deyərdin də.
-Kim e, kim?-dözə bilməyən Yusif səsini qaldıraraq soruşdu.

Züleyxa!-Sevincin səsi ondan da yüksək çıxdı.-Özünü niyə artistliyə qoyursan ki, dost? Guya neçə vaxtdır ona necə baxdığını, necə danışdığını görmürəm? Amma çalış onun da qəlbini Ceyran kimi qırma.
-Nə Ceyran, nə Züleyxa?! Mən səni sevirəm! Yusif eşitdiklərindən o qədər təəccüblənmişdi ki dilindən çıxanlardan belə xəbərsiz idi. Ya da dili onadan