n daha cəsarətli tərpənmişdi. Sevinc duruxub ona baxdı. bu söz ona deyilmişdi? “Yox, yüz faiz səhv eşitdim, üstünü vurmayım.”deyə öz-özünə fikirləşib ondan aralanmağa başladı.
-Sevinc.-Yusif onun qolundan tutub saxladı.
-Yaxşı da dost, üzr istəməyə ehtiyac yoxdur.-Sevinc heç nə olmamıştək davranmağa çalışırdı,-Bilirəm ki, ağzından səhvən çıxdı.-deyib yoluna davam eləmək isətdi.
Yusif üçün isə geri dönüş yox idi. Söz ağzından çıxmışdı və o da sözünün arxasında durmalı idi.
-Sevinc,-deyə ikinci dəfə onu saxladı. Həyəcandan ürəyi köksündə durmurdu,-o söz ağızmdan səhvən çıxmadı. Səni sevirəm!
Sevinc heyrətdən dörd açılmış gözlərini Yusifə zilləmişdi. Bu dəfə qulaqların onu yanıltmamışdı. Bu onun illərdir gözlədiyi etiraf idi. Amma indiki halda sevinc ona inana bilməzdi. Çünki artıq Yusifə inamı qalmamışdı. Gözlərini yumub ənənəvi silləni gözləyən Yusif yanağına heç nəyin qonmadığnı görüb gözlərini açdı. Sevincin də ona baxdığını görüb cəsarətləndi. Əlini uzadaraq onun əlindən tutmaq istədi. Anidən sanki özünə gələn Sevinc onun əlini yana itələyib ənənəvi silləni vurdu və tez də aralanmağa başladı.
-Sevinc, niyə belə eləyirsən?-deyə Yusif onun arxasınca səsləndi.
Dişini-dişinə sıxan Sevinc arxaya çevrilib:
-Neyləməliyəm, boynuna atılmalıyam?-deyə kinayə ilə ona baxdı.-Bu qızların ürəyi sənin üçün nədir? Məktəb qurtardı, indi də sinfə keçmisən? Züleyxa, Sevinc-sırada kim var? Leyla, Günay?
-Sevinc, niyə başa düşmürsən? Mən bu həyatda təkcə səni sevmişəm.
-Səncanı, deməzsən aldatdım? Ceyrana da belə demişdin, hə? Dünya bir yana, sən bir yana. Sonra, sonra nə oldu? Sıxıldım, çıx get! Nəzrin kimi, Gülər kimi, nə bilim, Aynur kimi. Məni neçə ay fırlatmaq fikrin var?
-Sevinc, Sevinc!
-Biz dost idik e, Yusif! Gözümüzü açandan da dost olmuşuq. Sən bizə bunu eləməməli idin.
Bunu deyən Sevinc sürətlə ondan aralandı. Getdikcə də göz yaşları havada səpələnirdi. Bunlar qüruru ilə vicdaınının arasında qalan ürəyinin yanğısı idi. Qüruru “İnanma!”, vicdanı “İncitmə!”,