Sevinc isə gələndən bəri özünü çarpayıya atmış, “Başım ağrıyır”deyib anasını başından eləyə bilmişdi. Lakin dalağı sancan Xavər xala mətbəxlə otaq arasında vurnuxur, qızının dərdini öyrənməyə çalışırdı. Nəhayət yenidən otağa keçdi. Qızının özünü yatmış kimi göstərsə də başını yastığa dirəyib için-için ağladığını görüb ağlına gələnin başına gəlməsindən ehtiyat eləməyə başladı. Birtəhər Sevinci dilə tutub dərdini öyrəndi. Bəli, Xavər xalanın neçə vaxtdır, ağlına gətirməyə ehtiyat elədiyi başına gəlmişdi. Qızına Yusifə çox da üz verməməyi, indi bütün fikrinin dərslərinə verməli olduğunu bərk-bərk tapşırıb çölə çıxdı. Lakin özü də qızından da çətin vəziyyətdə idi. nə “Ona hə de”deyəcək qədər ürəkli idi, nə də “Bütün əlaqələri kəs, onu da ürəyindən sil”deyəcək qədər qəddar. Axır vaxtlar qonşu oğlunun qızına qarşı dəyişən münasibətini hiss eləmişdi. Bu münasibətin qarşılıqlı olması isə onu daha çox qorxudurdu. Çünki Yusifin ailəsinə bələd idi. Atasının cavan vaxtı anasının başına gətirdiklərini qızının da yaşamasına göz yuma bilməzdi. Yusif zahirən olduğu kimi, xasiyyətcə də atasının oğlu idi.\
Artıq axşam düşmüşdü. Əli ilə İsmayıl Ağabala dayının dükanının pilləkənin də oturub dərdləşirdilər.
-İndi bu o deməkdir ki, qızı qardaşına verməyiblər?
-Yox. Qızın ailəsi konkret deyib ki, biz qızımızı başqasına vermişik. Boş yerə zəhmət çəkib gəlmisiniz.
-Bəs Hüseyn nə deyir?
-Nə deyəcək, yazığa iynə vursan, qan çıxmaz. Mamanın yanında demir, amma təklikdə mənə deyir ki, gördüm çox nəm-nüm eləyirlər, Gülnarı qaçıracam.
-Yox, elə eləməsin. Sonra tutdurarlar.
Elə bu vaxt boş küçədə onlara doğru yaxınlaşan addım səslərini eşidib başlarını qaldırıb səsə tərəf baxdılar. Qaraltını ayırd eləmək üçün gözlərini qıyıb diqqətlə baxırdılar ki, Yusif ayaqlarını sürüyə-sürüyə onlara yaxınlaşdığını gördülər. Onun üzündə həyatdan bezmiştək bir ifadə var idi.
-Yusif, nə olub?-deyə İsmayıl ayağa qalxıb təlaşla ona yaxınlaşdı.
Yusif əli ilə işarə eləyib “Heç nə soruşma”dedi.
-Nə isə